Sweet revolution!

Latest, interesting news

Le Grec ne danse pas et ne dansera jamais au pas de l’oie ni en courbant l’échine, quels que soient les régimes qu’on lui impose. Il danse en levant les bras comme pour s’envoler vers les étoiles.

Grèce, berceau d’un autre monde www.liberation.fr
Pour un soutien au combat du peuple grec et pour une libération immédiate des manifestants emprisonnés. Non, bien que dramatique, ce qui se déroule en Grèce...

  κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ

ομάδα αντιπληροφόρηση πάντα παρών

ρεπόρτερ του πεζοδρομίου.

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1403383
((i)) Indymedia :: Athens :: Newswire :: «Αντιφασιστικός αγώνας σε κάθε γειτονιά» Δημοσιογραφική απά athens.indymedia.org

 

τα γνωστά καθάρματα, μετά τους ξένους, μαύρους, εβραίους, κομμουνιστές, αναρχικούς, ομοφυλλόφιλους, τώρα στη λίστα προγραφών βάζουν και τους δημοσιογράφους. Φωτο σήμερα το μεσημέρι, την ώρα της πορείας των εργαζόμενων στα μμε, οι χρυσαυγίτες στο καθημερινό έργο τους
Φωτογραφίες τοίχου Από τη σημερινή διαμαρτυρία έξω από το Υπουργείο Εργασίας. Κωλοδάχτυλα και ναζιστικοί χαιρετισμοί από νεοναζί Χρυσαυγίτες προς τους απεργούς δημοσιογράφους!

Κρίση και σεξισμός στα media

GR ArtisResistance
Κρίση και σεξισμός στα media. Που μας οδηγεί η κουλτούρα της μοντελοβίζιτας;
http://theartnoise.blogspot.com/2012/05/media.html

Οι συνελεύσεις μας γίνονται σε εβδομαδιαία βάση

Συνεχίζοντας την προσπάθεια για συνύπαρξη με εργαζόμενους στα μμε και σε άλλους χώρους εργασίας, με την πεποίθηση πως η λεγόμενη κρίση στον τύπο χτυπά όλη την κοινωνία και αποφασισμένοι να αντισταθούμε στο έλλειμμα ενημέρωσης και στα σχέδια εξοβελισμού του δημόσιου λόγου, η συλλογικότητα Art Resistance και όσοι συμμετείχαν στις προηγούμενες δύο ανοιχτές κοινές συνελεύσεις, σας καλούν να συμμετάσχετε ενεργά και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί με τη συλλογικοποίηση της δράσης να χτίσουμε νέες γέφυρες με την κοινωνία.

Οι συνελεύσεις μας γίνονται σε εβδομαδιαία βάση, ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να συνδιαμορφώσουμε το Press resistnace Art festival.
Αυτή την Τετάρτη 30/6, στις 9 το βράδυ, θα συναντηθούμε και πάλι στο Art Garage (Σολωμού 13, εξάρχεια), για τη συνέλευσή μας.

Καλούμαστε όλοι να είμαστε εκεί, όχι μόνο για να συνδιαμορφώσουμε αυτή την αμφίδρομη εκδήλωση - δράση μεταξύ εργαζομένων και κοινωνίας, αλλά να βάλουμε τα ερωτήματα και να μιλήσουμε ανοιχτά μέσα σε αυτή τη σιωπή που επικρατεί και που η κοινωνία χάνει τη φωνή της. Να μην επιτρέψουμε να συμβεί αυτό που μοιάζει αδιέξοδο. Να δημιουργήσουμε μέτωπα δράσης με όλους τους εργαζόμενους στα μμε και με την κοινωνία, γιατί ο έλεγχος της πηροφορίας, η ενημέρωση, ο δημόσιος λόγος, η ελεύθερη έκφραση αφορά όλους μας.

http://www.artresistance.gr/

reports for P.R.A.F.

http://touaregtispolis.blogspot.com/2012/05/art-resistance-press-festival.html

touaregtispolis: Art Resistance Press Festival

touaregtispolis.blogspot.com

 

 

http://vathikokkino.com/2012/05/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%83-%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CF%84/

Βαθύ Κόκκινο » ΚΑΛΕΣΜΑ προς τους ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ όλων των ΜΜΕ

vathikokkino.com

http://www.entasifm.org/index.php/announcements/events/item/577-%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B7-30-5-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BC%CE%B5,-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CF%89%CE%BD,-art-resistance

ΤΕΤΑΡΤΗ 30/5: ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΜΕ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ, ART RESISTANCE

www.entasifm.org

http://etovima.blogspot.com/2012/05/press-resistance-art-festival.html

Ενημέρωση για πρωτοβουλία Press Resistance Art Festival | Το Βήμα - Εκπρόσωπος ΕΣΗΕΑ

etovima.blogspot.com

Ενημερωτικά: Η Πρωτοβουλία στήριξης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας προτείνει φέτος τη διοργάνωση ενός τριήμερου φεστιβάλ για την ενημέρωση και το δημόσιο λόγο. Κοινοποιούμε το ανοιχτό κάλεσμα, για όποιον συνάδελφο ενδιαφέρεται. Από την Εργασιακή Επιτροπή Εκπροσώπων Εργαζομένων του ΔΟΛ

ΚΑΛΕΣΜΑ προς τους ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ όλων των ΜΜΕ από την ART RESISTANCE για την ΣΥΝΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ του PRESS RESISTANCE ART FESTIVAL ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για την από κοινού διαμόρφωση και διοργάνωση ΠΕΜΠΤΗ 30 ΜΑΙΟΥ, 8.00 μ.μ. στο Art Garage, Σολωμού 13, Εξάρχεια

Σμήνη φαντασμάτων πλανιούνται πάνω από την ενημέρωση και τον δημόσιο λόγο. Η κρίση στον Τύπο χτυπά ολόκληρη την κοινωνία που χάνει τη φωνή της σε αυτή την κρίσιμη μνημονιακή συγκυρία. Μέσα ενημέρωσης βυθίζονται ή θαλασσοδέρνονται σαν έρμαια με πλήρωμα στα όρια του φόβου ή του εκφυλισμού. Δυνάμεις απενεργοποιούνται, συσσωρευμένη εμπειρία θάβεται μέσα σε βουνά “πληροφοριών”. Η αόρατος χειρ που σε κάποιες άλλες εποχές θα έλυνε όλα τα προβλήματα ρυθμίζοντας αυτομάτως την αγορά, σπάει έναν έναν τους φακούς που επιτρέπουν στον πολίτη να φωτίζει και να πλησιάζει όσα τον φοβίζουν, όσα τον απασχολούν. Η σιωπή, απόλυτη μέσα στην εκκωφαντικότητά της, είναι ορατή στο τέρμα του αδιεξόδου και μας περιμένει, εάν δεν αποφασίσουμε να μιλήσουμε ανοιχτά. Εάν δεν ανοίξουμε εμείς τους δρόμους που χορτάριασαν, εάν αποδεχθούμε μοιρολατρικά τη φτήνια και την χειραγώγηση.

Η Art Resistance, η συλλογικότητα που προέκυψε την άνοιξη του 2011 από την Πρωτοβουλία στήριξης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, και πραγματοποίησε με σαφή κινηματικά χαρακτηριστικά το Keratea Art Resistance Festival, με την πεποίθηση πως ο ασφυκτικός έλεγχος της είδησης και το έλλειμμα ενημέρωσης χτυπά την ίδια τη κοινωνία, απευθύνει ανοικτό κάλεσμα προς τους εργαζομένους όλων των ΜΜΕ. Στόχος είναι η συνδιαμόρφωση του PRESS RESISTANCE ART FESTIVAL, στο τριήμερο 8-10 IOYNIOY, στο πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού. Πρόθεσή μας είναι να αντισταθούμε στα σχέδια εξοβελισμού του δημόσιου λόγου και επιλέγουμε έναν τόπο, το διεκδικούμενο από τους κατοίκους Ελληνικό,  που συμβολίζει ταυτόχρονα την επίθεση στο δημόσιο χώρο.

Η συνύπαρξη και η συνδιοργάνωση είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για ένα τέτοιο φεστιβάλ που δεν υπάρχει λόγος να γίνει εάν δεν υπάρξει ενεργή συμμετοχή όλων των “μαγαζιών” και όλων των εργαζομένων είτε δοκιμάζονται ως άνεργοι, είτε είναι απλήρωτοι σε συνθήκες ομηρείας,  χωρίς ΣΣΕ, σε επίσχεση εργασίας, κακοπληρωμένοι, υπό μερική απασχόληση, «μαύροι» κι ανασφάλιστοι, «μπλοκάκηδες», είτε τελούν σε απεργία ή εκφοβισμένοι υπέγραψαν ατομικές συμβάσεις, είτε βιώνουν την υποβάθμιση της είδησης από την εργοδοσία, ακόμη και αν δεν έχει προκύψει πρόβλημα στη δική τους εργασία.

Απέναντι στο “τσουβάλιασμα” που εδώ και χρόνια εκφράζει το σύνθημα “αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι” και στα ακροδεξιά παραγγέλματα “εγέρθητι”-“δεν μιλάει κανείς”, δεν υπάρχει κενό αέρος. Μεσολαβεί ένας άλλος, πιο ενδιάμεσος χώρος πολιτών που ταυτίζει το πολιτικό με το δημοσιογραφικό κατεστημένο και παραμένει αν όχι καχύποπτος, σαφώς επιφυλακτικός προς αμφότερους πολιτικούς και δημοσιογράφους. Αρκετοί άλλωστε ταυτίζουν την κρίση αξιών έτσι όπως την ανέδειξε σε όλο της το μεγαλείο η οικονομική τραγωδία της χώρας με την κρίση στον Τύπο και συμπεριλαμβάνουν στην παρέα των «βολεμένων» ή και των διεφθαρμένων, σχεδόν συλλήβδην τον δημοσιογραφικό κόσμο. Έχουν δίκιο όσοι είναι καχύποπτοι; Πώς και γιατί φτάσαμε στο σημείο να έχουμε έναν Τύπο με πολύ αμφιλεγόμενο ρόλο; Πώς κι από ποιούς διαμορφώθηκε αυτή η άποψη; Σε  τέτοιας μορφής ερωτήματα θα επιχειρήσει να ρίξει φως το τριήμερο φεστιβάλ Press-Resistance Art Festival.

Όπλα στον αγώνα μας είναι η συλλογικοποίηση της δράσης και η επικοινωνία, με βαρύτερο όλων, την τέχνη, που χτίζει γέφυρες με τη κοινωνία. Το τριήμερο φεστιβάλ που προτείνουμε, δεν έχει να κάνει με μία ακόμη συναυλία συμπαράστασης στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Ούτε μιλάμε για μια εκτονωτική εκδήλωση, αλλά για αμφίδρομη δράση μεταξύ εργαζομένων και κοινωνίας. Μια διοργάνωση σε χώρο όπου θα γίνει δυνατή η προσέγγιση, επαφή κι επικοινωνία των ανθρώπων του τύπου με το λεγόμενο κοινό, με πολλές συζητήσεις αλλά και προβολές, εικαστικά, workshops και φυσικά θεατρικές παραστάσεις και πολλή μουσική.

Ένα Φεστιβάλ για την υλοποίηση του οποίου θα ζητήσουμε ενεργή στήριξη και από άλλες  ομάδες εργαζομένων και σωματεία (π.χ. δάσκαλοι και νηπιαγωγοί ως εμψυχωτές σε παιδικά εργαστήρια, οι χαλυβουργοί στο στήσιμο σκηνής, στη περιφρούρηση κλπ, η ΠΟΕ- ΟΤΑ στην καθαριότητα, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ σε τεχνικά θέματα ηλεκτροδότησης κλπ).

Ως Art Resistance κάνουμε σαφές πως θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να τηρήσουμε τα ποιοτικά κριτήρια και πως κανείς καλλιτέχνης δεν θα αμειφθεί, αφού πιστεύουμε πως είναι υποχρέωσή τους η προσφορά σε κινηματικές διαδικασίες.

Επίσης, όποια λειτουργικά έξοδα προκύψουν, τα οποία θα φροντίσουμε με εθελοντική εργασία και αυτοχρηματοδότηση να είναι όσο το δυνατόν λιγότερα, θα καλυφθούν μετά το πέρας του Φεστιβάλ από την εκμετάλλευση του μπαρ (βούτες κλπ), του οποίου την ευθύνη έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Θα χρειαστεί σε επόμενη συνέλευση και μέσα από ιδέες, να σχηματίσουμε και να οργανώσουμε μαζί το Φεστιβάλ. Να γίνει μια ομάδα διαχείρισης από κοινού (ένας εκπρόσωπος από κάθε χώρο δουλειάς και ορισμένοι από μας), ομάδες εργασίας κλπ. Αυτό που προηγείται είναι οι επαφές με όλους τους χώρους δουλειάς. Προτείνουμε σε πρώτη φάση οι εκπρόσωποι των εργαζομένων να ενημερώσουν τα μέλη και να ζητήσουν συμμετοχές σε ομάδες εργασίας.

Είναι ξεκάθαρο πως πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί για την θετική έκβαση αλλά και απήχηση στο κόσμο, αυτού του εγχειρήματος, που τώρα μπορεί να φαντάζει ουτοπία. Από  την εμπειρία μας στην Κερατέα –που σαφώς ήταν διαφορετική περίπτωση- λέμε πως τελικά τίποτα δεν είναι αδύνατο αν υπάρχει ενότητα, αφοσίωση και φαντασία.

Art Resistance

www.artresistance.gr

artresistance@yahoo.com

https://www.facebook.com/artresistance

Με την παράκληση να προωθηθεί σε εργαζόμενους στα ΜΜΕ

PEIRATIKO REPORTAZ: ΑΝΤΈΧΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΙΣ ΡΊΖΕΣ...

PEIRATIKO REPORTAZ: ΑΝΤΈΧΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΤΙΣ ΡΊΖΕΣ...: http://greektv-com.blogspot.com/ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ως τέτοιο ταξίδι φαντάζομαι την πρόσκληση -κάλεσμα της ομάδας Art Resistance προς τους αν...

ART RESISTANCE

                                               

Η Art Resistance είναι μία συλλογικότητα που συγκροτήθηκε την Άνοιξη του 2011, μέσα από την ανάγκη να «σπάσει» η σιωπή στην τέχνη που επιβάλλουν το σύστημα, η καθεστωτική κουλτούρα και οι εκφραστές της.

Προέκυψε αυθόρμητα, χωρίς παρεμβάσεις οποιουδήποτε είδους μηχανισμών, φορέων και εξαρτήσεων, ως Πρωτοβουλία στήριξης  στον αγώνα του λαού της Κερατέας. Και πραγματοποίησε τον Απρίλιο του 2011 μαζί με τους  εξεγερμένους κατοίκους, μέσα από διαδικασίες αυτό-οργάνωσης,  αυτό που αρχικά φαινόταν αδύνατο: το ΚΕΡΑΤΕΑ Art Resistance Festival, μέσα στην καρδιά των γεγονότων. Τρεις μέρες, 80 μουσικά σχήματα, πάνω από 40 ώρες live μουσικής, 150 εικαστικοί καλλιτέχνες, πάνω από 400 εικαστικά έργα, 10 θεατρικές ομάδες, 15 workshops, προβολές και συζητήσεις, ακτιβιστικές δράσεις.

Η θετική έκβαση και απήχηση αυτού που έμοιαζε ουτοπία, αλλά έγινε πραγματικότητα χάρη στην ενότητα και την αλληλεγγύη,  υπεδείκνυε την ανάγκη να αποκτήσουμε οντότητα και η συνύπαρξή μας να πάρει τη μορφή κινήματος που περνά στην πολιτιστική αντεπίθεση. Γιατί η τέχνη, ο πολιτισμός μπορεί και πρέπει να είναι αντίσταση.

Στην Art Resistance συνυπάρχουν άνθρωποι από όλους του χώρους, της εργασίας, των γραμμάτων και των τεχνών. Εργάτες και υπάλληλοι, φοιτητές και μαθητές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, ποιητές και εκπαιδευτικοί.

Κύριο στοιχείο αυτής της συνύπαρξης είναι η κοινή πεποίθησή μας πως ο πολιτισμός είναι ζωτικής σημασίας συστατικό για όλους τους ανθρώπους και δεν μπορεί να μπαίνει σε εφεδρεία. Έχοντας στο νου ως προτεραιότητα την αποδοχή του δικαιώματος στην αυτο-διάθεση και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελεί κοινή παραδοχή μας πως όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και οι αγώνες παντού, είναι υπόθεση όλων μας.

Στον πολιτισμό δικαίωμα και πρόσβαση μπορεί να έχει όποιος το επιθυμεί και δεν αφορά μια κλειστή ελίτ, ούτε όσους τον εκμεταλλεύονται. Η τέχνη δεν είναι παιχνίδι στα χέρια της ολιγαρχίας, ούτε άλλοθι της εξουσίας. Λέμε όχι στην εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, που είναι συλλογικό δημιούργημα, κι άρα ανήκει σε όλους μας. Και απορρίπτουμε την σκόπιμη και υπεροπτική εκκεντρικότητα που απομακρύνει την τέχνη από την κοινωνία. Η τέχνη είναι γλώσσα επικοινωνίας που όχι απλά γεφυρώνει τον καλλιτέχνη με την κοινωνία, αλλά οφείλει να είναι μέσα σε αυτή.

Η Art Resistance θεωρεί πως πολιτισμός σίγουρα δεν είναι η λεηλάτηση του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων, της ζωής μας. Ούτε είναι μόνο η παραγωγή έργων τέχνης. Το ζήτημα είναι πώς μετουσιώνουμε τα ίδια τα έργα σε αντίσταση και αλληλεγγύη. Γιατί ο πολιτισμός είναι το απόσταγμα της ανθρώπινης δραστηριότητας που μεταφράζεται σε αντίσταση.

Θεωρώντας πως η αδράνεια είναι επικίνδυνη, βρισκόμαστε δίπλα σε κάθε αγώνα της κοινωνίας, όχι απλά παίρνοντας θέση, αλλά συμμετέχοντας ενεργά εκεί που ο ίδιος ο λαός παίρνει τη ζωή του στα χέρια του, σε ακηδεμόνευτα κινήματα, σε κάθε κραυγή άρνησης στην άνωθεν επιβολή προειλημμένων αποφάσεων και πολιτικών, σε κάθε φωνή ελπίδας και αντι- εξουσίας. Με ενότητα, δύναμη, αλληλεγγύη, αυτο-οργάνωση και συλλογικοποίηση της δράσης, αντίσταση, και προπάντων δράση, αλλάζουμε τα πράγματα.

Δεν δημιουργούμε εκτονωτικού περιεχομένου εκδηλώσεις-δράσεις, αλλά παρεμβαίνουμε στοχεύοντας στη συνειδητοποίηση ότι πολιτισμός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Μέσα από εκδόσεις, φεστιβάλ τεχνών, προβολές, συζητήσεις και εργαλεία επαφής με την κοινωνία, καταδεικνύουμε πως η τέχνη, μπορεί και είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας, και όχι ένα γεγονός κάθε φορά που αφορά κάποιους «φωτισμένους».

Η Art Resistance απορρίπτει κάθε είδους επιχορήγηση είτε από κρατικό θεσμό, είτε από ιδιωτικό φορέα (χορηγό), αφού θεωρεί το «σύστημα», πως αυτό είναι που δημιουργεί και επινοεί και συντηρεί αντιλήψεις, που χειραγωγούν τους ανθρώπους της τέχνης και τους καθιστά εξαρτώμενους και κρατικοδίαιτους.

Προσπαθεί κάθε φορά, με δικούς της τρόπους και μοντέλα χρηματοδότησης, να δίνει λύση στα οικονομικά προβλήματα που προκύπτουν. Ένας τρόπος είναι η συμμετοχή σε εργασία, υλικά και αυτοχρηματοδότηση, από μας, από τη συνέλευσή μας και από τη συνέλευση των κατοίκων, εργαζομένων κλπ όπου πραγματοποιείται εκδήλωση-δράση. Κι ένα δεύτερο, πολύ σημαντικό είναι αυτό που εμείς στην Art Resistance αποκαλούμε κυλιόμενο μοντέλο: πραγματοποιώντας εκδηλώσεις – δράσεις, από την όποια ενίσχυση του αγώνα ενός κινήματος, ένα μέρος θα πηγαίνει στην επόμενη δράση για ενίσχυση αγώνα άλλου κινήματος. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούμε συνέχεια και συνέπεια, καθώς και προϋποθέσεις για τη σύνδεση και την αλληλεγγύη μεταξύ των κινημάτων.

Εννοείται πως κανείς από τα μέλη της Art Resistance, δεν αμείβεται όπως επίσης ποτέ και με κανέναν τρόπο δεν αμείβονται οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε δραστηριότητες της Art Resistance, αφού θεωρούμε πως είναι υποχρέωση των ανθρώπων της τέχνης, η προσφορά τους σε κινηματικές διαδικασίες.

Στην Art Resistance, μπορεί να είναι μέλος, ο καθένας που ενστερνίζεται τους παραπάνω προβληματισμούς.

Όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από το μόνο όργανο που αποδεχόμαστε και δεν είναι άλλο από τη ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ της Art Resistance. Κάθε φορά και ανάλογα με τις δυνατότητες μας ο καθένας από εμάς που συμμετέχουμε, αναλαμβάνουμε να υλοποιήσουμε όποιο κομμάτι μας έχει ανατεθεί. Για λόγους ευελιξίας και αποτροπής χαώδους κατάστασης, σε κάθε δραστηριότητα υπάρχει μια ομάδα διαχείρισης, η οποία ορίζεται από τη συνέλευση και είναι αυτή, που ελέγχει τα ποιοτικά κριτήρια και λογοδοτεί για το αποτέλεσμα.

Μετά τα παραπάνω, καλούμε όσες και όσους αποδέχονται αυτούς τους προβληματισμούς   να συνυπάρξουμε  μέσα από την Art Resistance και να συνδιαμορφώσουμε τις επόμενες κινήσεις μας

artresistance@yahoo.com

https://www.facebook.com/artresistance

Μια αριστερή καρδιά στη κάλπη

Χτες βράδυ ονειρεύτηκα τις Εννέα Μούσες. Πάλι. Μετά από δυο χρόνια, από το Νοέμβρη του 2010. Κάθε που είναι εκλογές, κι εγώ βασανίζομαι, να’ σου κι έρχονται, γυναίκες παλιές, με όψεις πεισματικές και φωνές σιγανές, σα να δημιουργούν ατελή καύση στον αέρα.

Ωχ, αναστέναξα, πάλι για αποχή με πάνε. Όπως τότε, στις δημοτικές εκλογές, που περηφανεύονταν μετά γιατί ήταν οι νικήτριες με 40%. Η κάθε μία είχε τη θωριά της, το σκοπό της  και τους λόγους της. Άλλη από έπαρση, άλλη από αντίδραση σε εκβιαστικά διλήμματα, από θυμό, για πλάκα, από απελπισία κι απόγνωση, πίκρα, από επιλογή, από αυτοθυσία, από οργή, για πρόκληση ανησυχίας, για το εκκωφαντικό της σιωπής της αποχής,  από θέση έναντι μιας κατ’ επίφαση δημοκρατίας κλπ κλπ Καμία από βαρεμάρα ή γιατί βρε αδερφέ πήγε για μπάνιο.

Και μόνο θυμάμαι, η Μελπομένη, ξέρετε, η Μούσα της Τραγωδίας, μου ψιθύρισε με «χιονισμένη» φωνή: "Δεν αντέχω άλλο πια αυτή τη τραγωδία, ο δικομματισμός κι απέναντι μια αριστερά μοιρασμένη σε δέκα κομμάτια. Απροετοίμαστη, συμπλεγματική, αναποτελεσματική, ανύπαρκτη. Ότι και να συμβαίνει, δεν το αντέχω".

Η ίδια η Μούσα δεν άντεχε την έμπνευσή της. Τραγωδία.

Χτες βράδυ λοιπόν, η Μούσα της Τραγωδίας, δεν μου μίλησε. Μόνο με κοιτούσε κι έβλεπα από τα μάτια της να τρέχει ένα μελί σιρόπι. Ότι κι αν έλεγαν οι υπόλοιπες για το πρέπον της συμμετοχής σε τούτες τις εκλογές, εγώ καθηλώθηκα σ’ αυτό το καραμελωμένο βλέμμα, γεμάτο ελπίδα. Που παρέσυρε την αριστερή καρδιά μου, αυτή τη φορά, να πάω να την εναποθέσω στη κάλπη.

Ντ.Μπ.

Έλλη, αντίο! Η Έλλη Δέλιου, η μοναδική σολίστ του μουσικού πριονιού, πέθανε στις 12 Απριλίου 2012, μετά από μακροχρόνια ασθένεια. Οι Τσιριτσάντσουλες, κρατάμε στη μνήμη μας την sui generis φυσιογνωμία της Έλλης, όπως την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε. Η Έλλη δεν ήταν απλώς η δασκάλα του μουσικού πριονιού για τον Νίκο Γιούσεφ: Έδειξε σε όλη την ομάδα τι πάει να πει πείσμα, τι σημαίνει βούληση, και κατόρθωσε να μας κερδίσει με την παρουσία της. Έλλη θα σε θυμόμαστε πάντα… Τσιριτσάντσουλες Δείτε την ταινία ντοκιμαντέρ για τη ζωή της: Συναντήσεις με τη σολίστ του μουσικού πριονιού ΕΛΛΗ ΔΕΛΙΟΥ Δείτε την τελευταία ζωντανή εμφάνιση της Έλλης Δέλιου, στη συναυλία που δόθηκε στον “Παρνασσό” στις 27 Σεπτεμβρίου 2010. Η σελίδα της Έλλης Δέλιου στο myspace.Συναντήσεις με τη σολίστ του μουσικού πριονιού ΈΛΛΗ ΔΕΛΙΟΥ (Elly Deliou)

Συναντήσεις με τη σολίστ του μουσικού πριονιού ΈΛΛΗ ΔΕΛΙΟΥ (Elly Deliou)

 http://www.tsiri.tv/?videos=%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7

Οι ΤΖΙΤΖΙΚΕΣ στο ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5 την Κυριακή 22/4

Οι "Τζίτζικες" είναι ενα από τα λίγα συγκροτήματα νέων παιδιών που παίζουν σήμερα δημοτικά τραγούδια. Και θα είναι μαζί μας την Κυριακή από τις 3 - 4.30 το μεσημέρι στην εκπομή "Λίγο Ελλάδα Ακόμη" με τη Ντίνα Μπατζιά.
Ένα  πενταμελές σχήμα παραδοσιακής μουσικής στην Αθήνα που ιδρύθηκε μόλις δύο χρόνια πριν. Έχουν εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές, συναυλιακούς χώρους, μουσικά καφενεία και άλλα κέντρα διασκέδασης εντός κι εκτός Ελλάδας.
Σκοπός μας-λένε- είναι να παίζουμε παραδοσιακή μουσική από όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσπαθώντας να την αποδίδουμε στην αυθεντική της μορφή και έχοντας ως τελικό προορισμό το γλέντι και τη χαρά!
Δημοτικά τραγούδια από τη Μικρά Ασία και τα Δωδεκάνησα, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, τις Κυκλάδες, τη Θράκη και τη Ρούμελη καθώς επίσης σμυρνέικα και ρεμπέτικα που αποτελούν τη "γέφυρα" ανάμεσα στο παραδοσιακό και το σύγχρονο τραγούδι.
Μια γέφυρα, θα συμπλήρωνα, που ενώνει τους λαϊκούς παραδοσιακούς πολιτισμούς που έχουμε κληρονομήσει, πολύ πριν ανακαλυφθούν τα σύνορακι ότι άλλο μας χωρίζει.

Άννα Χαιδεμενάκη / τραγούδι
Λένα Τσαμπούρη /βιολί
Νίκος Αρμάγος / κλαρίνο
Νίκος Τερζάκης / λαούτο
Φωκίων Αποστολόπουλος / κρουστά

e-mail: tzitzikes@yahoo.com

Αλοίμονο σ' αυτούς που δεν αγάπησαν Δημήτρη, Μήτσο, κύριε Μητροπάνο

Και σ' αυτούς που δεν δάκρυσαν στη ζωή...
Η μεγαλύτερη εναπομείνουσα λαϊκή φωνή σίγησε. Έφυγε κι αυτός αφήνοντας μετέωρο το τι ακριβώς είναι λαϊκό σήμερα. Δεν υπηρέτησε τίποτα, με τη μεγαλόστομή έννοια. Εξέφραζε αυτό που ήταν. Στα Τρίκαλα, στην Αχαρνών, στα βόρεια προάστια. Στο χωράφι, στο ξυλουργείο, στο τραγούδι. Αριστερός φυσικά, και πάλι όχι με την μεγαλόστομη έννοια. Απλά λαϊκός. Κι όταν τραγουδούσε τον "Αφέντη Λαό" και "Της ξενιτιάς", κι όταν τραγουδούσε το "Αλοίμονο", τις "Καλαμιές", μετά τη "Ρόζα" και τα "Λαδάδικα".

Σκέφτομαι τι γλέντια θα κάνουν τώρα εκεί πάνω. Λοίζος, Ρασούλης, Παπάζογλου, Μητροπάνος, Ξυλούρης, Μπιθικώτσης, Ρίτσος, Χατζηδάκις, Βέγγος. 
Μια χαρά θα περνάνε.

Εδώ η εθνική μας μοναξιά....

Οι καλεσμένοι μας τις 2 προηγούμενες Κυριακές.

 Με τη Νεκταρία Καραντζή στο στούντιο, λίγο μετά τη δίωρη εκπομπή μας

Όλοι οι καλοί χωράνε. Με το συγκρότημα Τρίτη Όχθη. Κι έλειπαν και δύο μέλη.

Ο Χρίστουλας, ο Μάριος, οι Ρομά και η Τρίτη Όχθη σήμερα στο ΚΟΚΚΙΝΟ

Από τις 2.30 μέχρι τις 4.30 μιλάμε για τα γεγονότα που συγκλόνισαν τη βδομάδα που τελειώνει  σημερα, Κυριακή των Βαίων λέει το ημερολόγιο, Παγκόσμια Ημέρα των Ρομά, με καλεσμένους το συγκρότημα Τρίτη Όχθη από το Ηχοτρόπιο, που τους θυμόμαστε από το Σύνταγμα το προηγούμενο καλοκαίρι

http://tritioxthi.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=X3k21dvHMKc
 Αφιερωμένο σε όλους τους Αγανακτισμένους. Για να μην ξεχνάμε.

Το τραγουδι "Σύνταγμα πρώην Λιανοχορταρούδια" όπως διασκευάστηκε και ειπώθηκε στην πλατεια Συντάγματος απο το μουσικό σχήμα "Τρίτη οχθη"
Με κόσμο και αγανάκτηση το Σύνταγμα γεμάτο
με πάθος με συσπείρωση και αδειανό το πιάτο.
τριγύρω μου όλες οι φωνές συνέλευση έχουν στήσει
Κι οι ασφαλίτες στη γωνιά, τη βάρδια έχουν αρχίσει.

Κάτι φταίει, ρε μπαμπά
και δεν ξέρω πώς να αντέξω
δώς μου κάτι να πιστέψω.

Μεγάλωσα στη φυλακή μιας γυάλινης οθόνης
και μιας αγάπης που πονά γιατί εσύ πεισμώνεις.
Με μάσκες και με ρόπαλα με ματ και δακρυγόνα
και αυτό το μάτι που κοιτά ψηλά από την κολόνα,

Σε τι κόσμο ρε μπαμπά
με έχεις φέρει για να ζήσω
δώς μου κάτι να ελπίσω.

Εικόνες κατανάλωσης γέμισαν το μυαλό μου.
Πόλεμοι και Βαρβαρισμοί γίνονται για καλό μου.
Μνημόνιο και τρόικα ορίζουν τη ζωή μου
αγώνας ε κατάντησε η επιβίωση μου.

Μα τι κόσμο τελικά
θα αντικρίσουν τα παιδιά μας
ποια είν' τα λόγια της καρδιάς μας.

Δεν είναι η πρώτη, είναι όμως αυτή που θα ανάψει τη φωτιά...

τα είπε όλα στο σημείωμα που άφησε ο αυτόχειρας της πλατείας Συντάγματος. 4 Απρίλη 2012 δόθηκε το κάλεσμα. Και η παρακαταθήκη που αφήνει για τη νέα γενιά. Ας μη πάει χαμένο, ας μην περάσει σαν ένας θάνατος από απόγνωση αλλά από ευθύνη, ας τιμωρήσουμε τους δολοφόνους.

1.4.2012: Η Νεκταρία "ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ" (105,5 FM)

Αύριο Πρωταπριλιά,  Κυριακή, από τις 2.30 μέχρι τις 4.30 το μεσημέρι, η Νεκταρία Καραντζή θα βρίσκεται στο στούντιο του ΚΟΚΚΙΝΟΥ , στην εκπομπή "Λίγο Ελλάδα ακόμη" της Ντίνας Μπατζιά. 

Μία συζήτηση αφιερωμένη στην ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ και την ΠΑΡΑΔΟΣΗ, όπου θα ακουστούν, μεταξύ άλλων, και κομμάτια από τον νέο δίσκο της Νεκταρίας που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό με τίτλο "Της ερημιάς το Αηδονί", με παραδοσιακά τραγούδια διασκευασμένα από τον Βασίλη Καζούλλη και την ερμηνευτική συμμετοχή του Χρόνη Αηδονίδη και του Βασίλη Καζούλλη.
Θα παρουσιαστεί επίσης το πρόγραμμα των συναυλιών της Νεκταρίας Καραντζή, κατά την περίοδο της Σαρακοστής, αλλά και το έργο του νεοσυσταθέντος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΨΑΛΤΡΙΩΝ, επίτιμος πρόεδρος του οποίου είναι η Νεκταρία.

Η Νεκταρία Καραντζή είναι μια ερμηνεύτρια της σύγχρονης γενιάς, που έχει όμως ήδη μία μακρά θητεία στον χώρο της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής παράδοσης. Ο κόσμος της Βυζαντινής Μουσικής την γνώρισε, ήδη από παιδί, κυρίως μέσω ηχογραφήσεων με τον Γέροντα Πορφύριο τον καυσοκαλυβίτη, ενώ στον κόσμο της Παράδοσης τη μύησε, τη σύστησε και την ανέδειξε ο κορυφαίος δάσκαλος και ερμηνευτής της παράδοσης, Χρόνης Αηδονίδης, στον οποίο μαθητεύει από το 2003 και αποτελεί μόνιμη συνεργάτιδά του τα τελευταία χρόνια, σε συναυλίες και δισκογραφία. Είναι Νομικός, με ειδίκευση σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, με μεταπτυχιακά στο Ποινικό και στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο, υποψήφια διδάκτωρ Νομικής και διπλωματούχος βυζαντινής μουσικής. Η φωνή της, ευαίσθητη και αέρινη, κινείται στους δρόμους της παράδοσης, δημοτικής και βυζαντινής, εκεί που "ακουμπά" η ψυχή της. Αποτελεί σήμερα μοναδική περίπτωση γυναίκας ψάλτριας στην Ελλάδα, με επίσημη δισκογραφία βυζαντινής μουσικής από τα 14 χρόνια της, με ενεργό θητεία στο αναλόγιο εκκλησιών, ως ιεροψάλτρια, από τα 9 χρόνια της έως σήμερα και με καλλιτεχνικές ζωντανές εμφανίσεις που συνδυάζουν τους βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους με τα παραδοσιακά τραγούδια. Είναι επίτιμη Πρόεδρος του "Πανελληνίου Συνδέσμου Ψαλτριών" και έχει τιμηθεί από τον κύκλο των ιεροψαλτών, μέσω του περιοδικού «το Ψαλτήρι», από την Ελληνική Μουσικολογική Εταιρία - Ιστιτούτο Μελέτης της Βυζαντινής και Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής, για την προσφορά της στη Βυζαντινή Μουσική

Κυριακή 18 Μαρτίου αφιέρωμα στο Κλέφτικο Τραγούδι

Στην εκπομπή "Λίγο Ελλάδα Ακόμη" από το ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5, από τις 2.30 -4.30 το μεσημέρι, με καλεσμένο τον ερευνητή ιστορικό - ανθρωπολόγο Γιάννη Καραχρήστο, συζητάμε για το διακριτό αυτό είδος δημοτικού τραγουδιού, δημιούργημα του καταπιεσμένου από την τουρκοκρατία λαού, μετά τον 16ο αιώνα, όταν αρχίζει το "αρματολίκι", η έντονη επαναστατική δράση των Ελλήνων κλεφτών και αρματολών.
Τραγούδια για τα οποία ο  Κ. Mendelsohn Bartholdy έγραψε:
 "Πλην της αρχαίας απλότητος και λιτότητος
παρατηρούμεν και ακραιφνές νεωτερικόν πάθος
και σθένος ακαταδάμαστον εις τα δημοτικά τραγούδια,
οπού η γλώσσα είναι έμπλεως ορμής
προς απόσεισιν του ξενικού ζυγού και
αδιαλλάκτου μίσους προς τους απίστους μουσουλμάνους.
Τα κλέφτικα τραγούδια νομίζεις πως είναι χείμαρροι αφρισμένοι,
εκρέοντες όχι από ανθρώπινα χείλη, αλλ’ από
τους βράχους της Οίτης και του Ολύμπου".

ΠΑΛΛΑ(Σ)ικό προσκήνυμα άνευ ουσίας με πρωταγωνιστές?

Είναι που το μικρόβιο της περιέργειας, προσωπικής κι επαγγελματικής, με ωθεί, όταν και όσο μπορώ να μη χάνω event και παράσταση και δράσεις διάφορες.
Έτσι βρέθηκα χτες βράδυ στο ΠΑΛΛΑΣ, έναν άλλου τύπου ναό του κέρδους, πιο σικ και ποιοτικό, όχι μπουζούκια βρε αδερφέ, όπου εκατοντάδες στριμωγμένοι άνθρωποι είχαν πάει να δουν την Χάρις Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη σε μια παράσταση που την είπαν "Μπλε βελούδο" (από που προέκυψε αυτό, τι να πω; τόσο μακριά που ήμασταν και μπλε βελούδο να ήταν οι κουρτίνες όπως στην αφίσα, ούτε που φαίνονταν)
Αλλά ας μην αρχίζουμε με γκρίνιες. Πρώτα τα θετικά.
RESPECT απόλυτα στην Ελευθερία Ντεκώ που έκανε τα φώτα και στους Γιώργο Γαβαλά και Γιάννη Μουρίκη που έκαναν τα σκηνικά. Η συνεργασία τους δημιούργησε περιβάλλοντα μες το χώρο ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ, μοντέρνα, χαοτικά, μίνιμαλ, μεγαλοπρεπή μες την απλότητά τους, αφήνοντας σταθερές ερμηνεύτριες και ορχήστρα στα ιριδίζοντα λευκά. Μάθημα αισθητικής για ελληνική παράσταση σε κλειστό χώρο.
Κατά τα άλλα:
σκηνοθεσία και καλλιτεχνική επιμέλλεια δεν είδα.
 Ο ήχος είχε πρόβλημα στον εξώστη, και πιθανόν φταίει ο χώρος.
Η αφίσα κλισέ και εξοργιστική η απουσία των ονομάτων των μουσικών.
Απαράδεκτη και η παρουσίαση των μουσικών που έγινε λίγο πριν το τέλος
Το πρόγραμμα χωρίς εκπλήξεις, αν και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό όταν οι δύο τραγουδίστριες είχαν 30 χρόνια να συναντηθούν στη σκηνή. Από εποχές Μάνου Λοίζου.

Η Δήμητρα Γαλάνη δυνατότερη, πιο λυρική, πιο ερμηνευτρια από την αδυναμία μου Χαρούλα. Κορυφαία στιγμή το "Δικαίωμα"  και το "Δυο μέρες μόνο". Και στο "Δι' Ευχών" που το είπαν μαζί, καλύτερη η Δήμητρα.
Αλλά βλέπετε, η Χαρούλα έγινε Χάρις Αλεξίου και κάπου εκέι άλλαξαν τα πράγματα. Το κορίτσι που τραγουδούσε λες μέσα από τη γη, μια φωνή που έβγαινε πιο χαμηλά κι από το στομάχι της, κάτι έπαθε τα τελευταία χρόνια. Όπως και χτες βράδυ, η φωνή δεν έβγαινε ολόκληρη, έκοβε λέξεις, θεατρικοποιούσε την ερμηνεία της, κάτι που δεν ταίριαζε ούτε στο τι είναι η ίδια, ούτε στα εξαιρετικά τραγούδια που έλεγε, όπως το "Φεύγω" και το "έχει πανσέληνο απόψε".
 Κι όταν πάλι φαινόταν έτοιμη να ερμηνεύσει όπως στο "Οι φίλοι μου" ή στο "Ανάβω τα τσιγάρα", άλλαζε η φωνή κι έδινε σκυλάδικο ηχόχρωμα στο τραγούδι. Γιατί? Μόνο και μόνο επειδή ήταν ζειμπέκικο? Με στεναχώρησε η Χαρούλα μας και το μόνο που της ζητάμε είναι, αφού τα έχει κάνει όλα, τα έχει δοκιμάσει όλα καλλιτεχνικά, είναι χορτασμένη όπως συνηθίζει να λέει, μπορεί για το χατήρι μας να ξανακατέβει σε μας και να γίνει και πάλι η Χαρούλα?

Οι ζευγάδες φεύγουν κυρά Δόμνα, η σπορά μένει

     ΩΔΗ ΣΤΗ ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ

   Η φωνή της είχε πότε το χρώμα της Ανατολής, και πότε του άδεντρου βουνού. Ώχρα και θρυμματισμένο καφετί. Σα να σεργιανούσε πάντα.
        "Είμαι ξενάκι. Τη βλέπεις τη θωριά μου. Προσπαθώντας για λίγο γαλανό, απ' το ταξίδι μου το πρώτο, έφερα μαζί τη σκόνη και τη νοικοκυροσύνη, τα' σμιξα με τ' απάτητα και του λαού μου τη λαλιά. Δες με! Πόσος κόπος, πόσος πόνος, ατέλιωτο σεργιάνι απ' τα μικράτα μου, να βάλω χίλιες φωνές και δυο χιλιάδες ήθη και του κόσμου τα ανείπωτα, στη σειρά, στη καρδιά. Γυναίκες στα παράλια, βοτάνια και ορμή ορεινή, καυμοί θαλασσινοί, του κάμπου βάσανα. Δεν είμαι μόνο μία συλλέκτρια. Οι καταγραφές μου εμεπιρία. Οι εμπειρίες χαρά. Κι οι άνθρωποι αγάπη.  Η ζωή μου όλη ένα αέναο ταξίδι."
      Είμαι δυο βήματα μακριά της κι ακόμη παραμιλώ τις σκέψεις μου. δεν χρειάζεται να ρωτάς. Εκείνη επίμονη, ταγμένη, παντού, έκανε το μεράκι της δικό μας. Επανέφερε μνήμες χαμένες πίσω. Πλούτος αυθεντικός, τέχνη ανεπιτήδευτη. Μας έβγαλε από την άβυσσο της ενοχής για το δικό μας τραγούδι. Δημοτικό τραγούδι είμαστε εμείς, τα παιδιά των ανώνυμων, τα παιδιά των λαών. Και μόνο γι' αυτό σ' ευχαριστώ κυρά Δόμνα.
Καλό υπόλοιπο σεργιάνι!

Ήμασταν κι εμείς σήμερα εκεί, στο Ελληνικό...

...μαζί με εκατοντάδες πολίτες, ανήσυχους για το τι μπορεί να συμβεί στο χώρο του πρώην αεροδρομίου, ερήμην τους, να μην παραδώσουν τη γη που τόσο ανάγκη έχει το λεκανοπέδιο κι οκόσμος του για ανάσα, στα χέρια εργολάβων που στο βωμό του κέρδους δεν θα αφήσουν σπιθαμή άχτιστη.
Οικογένειες με παιδιά, κινηματικοί, ευαίσθητοι άνθρωποι, όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του δήμου Αργυρούπολης - Ελληνικού και της Πρωτοβουλίας για έναν Αυτοδιαχειριζ'ομενο Αγρό στο Ελληνικό, για το φύτεμα εκατοντα΄δων ελαιόδεντρων, για τη δημιουργία ενός νέου ελαιώνα. Με σύμμαχο μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα.

Η δημιουργία του ελαιώνα εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο ενεργειών αντίστασης στο ξεπούλημα του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού και του Αγίου Κοσμά και υπέρ της δημιουργίας του μητροπολιτικού πάρκου και πραγματοποιείται τη στιγμή που Κυβέρνηση και Τρόικα προωθούν με συνοπτικές διαδικασίες την εκποίησή του.

Η φωογραφική ομάδα των σεμιναρίων EcophotoWorkshop, ήμασταν εκεί. Φυτέψαμε τη δική μας ελιά, φωτογραφίσαμε, συζητήσαμε, επικοινωνήσαμε με τον υπόλοιπο κόσμο, συμφωνώντας πως Ο αγώνας για το Ελληνικό είναι αγώνας για τη ζωή, αγώνας για τις μελλοντικές γενιές, αγώνας για την αξιοπρέπεια.