My lifeTuesday, July 29, 2008
ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ...
Σε "ανύποπτο" καιρό, κάπου μέσα στο Μάη, έγραφα στο Γεωτρόπιο, αυτό το κείμενο. Ποτέ για το Πέραμα, ποτέ για όλη τη Ζώνη ο καιρός δεν είναι "ανύποπτος". Ότι έγινε με τους 8 που έχασαν τη ζωή τους, είναι κάτι που το περιμένεις ξανά και ξανά στα ναυπηγεία. Δυστυχώς. Μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα... Άνεργοι ή μελλοθάνατοι έλεγε ο τίτλος στην ΑΥΓΗ. Είναι "θυσία σε βρώμικο βωμό", οι Active Member. Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές, ο Άσιμος. Στη ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ, δηλαδή ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΝΙΚΟΥΝ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΑ, αν προτιμάτε.
Τα καρνάγια του Πειραιά ήρθαν μαζί με τους πρόσφυγες στο Πέραμα. Λίγο μετά το ‘22. Όταν ιδρύθηκαν τα μεγάλα ναυπηγεία το 1928, έφτασαν στη περιοχή και νησιώτες. Από τότε η ζωή στο Πέραμα συνδέθηκε με τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη. Δουλεύουν στη Ζώνη; Αναπνέει η πόλη. Ο τόπος που στεγάζει μία από τις δυσκολότερες βιομηχανίες σε συνθήκες κι επικινδυνότητα εργασίας, παραμένει τεκμήριο του ανθρώπινου μόχθου σήμερα. Η γοητεία της πραγματικότητας νικά τις αντιλήψεις περί ξεπερασμένου. Όπως οι άνθρωποι εδώ νικούν τα μέταλλα. Νιώθοντας αλήθεια τυχεροί, περνάμε τη πύλη. Να μπερδευτούμε με τους εργάτες…
Τόσες φορές σ’ αυτό το δρομολόγιο Αθήνα – Πέραμα, μέχρι τα φέρι για Σαλαμίνα, έχουμε περάσει απέξω από τη Ζώνη , ανυποψίαστοι, αδιάφοροι. Μια τεράστια έκταση, ίση με πόλη, και με ανάλογο πληθυσμό εν ώρα εργασίας. Από τον Πειραιά και τις δεξαμενές Βασιλειάδη, το νέο μόλο της Δραπετσώνας, το μόλο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι, τα μικρά ναυπηγεία του Περάματος, μέχρι τη ναυπηγοεπισκευαστική Βάση Περάματος, τα ναυπηγεία της Σαλαμίνας και την Κυνόσουρα. Μια συγκεχυμένη εικόνα από παλιές ταινίες, στίχους λαϊκών τραγουδιών και βίντεο λίγων εκπομπών για την ανεργία, την εγκατάλειψη της Ν/Ζώνης και του Περάματος. Ίσως το βράδυ, γυρίζοντας από Σαλαμίνα, έχοντας απολαύσει τη βόλτα και το φρέσκο ψαράκι, να σιγοτραγουδήσαμε βλέποντας τα καράβια που επισκευάζονται “όλη μέρα στα λιμάνια και στα ναυπηγεία…με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι…”. Μετά ξεχαστήκαμε στη κίνηση…
Και να τώρα, μια έκθεση εικαστικών τεχνών μέσα στη Ν/ Βάση του Περάματος, έρχεται σαν αφορμή να μπούμε εκεί που ο χρόνος μοιάζει να κυλάει διαφορετικά. Με τις σχετικές άδειες –ο χώρος δεν είναι επισκέψιμος, τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας τουλάχιστον για τους μη έχοντες εργασίαν. Μια ομάδα καλλιτεχνών πριν τρία χρόνια πήγε και βρήκε τα σωματεία εκεί στο Πέραμα και τους ζήτησε να τους επιτρέψουν να μπουν μέσα να δουλέψουν, να εμπνευστούν από το χώρο, τους ανθρώπους και τη φύση της δουλειάς τους και μετά να εκθέσουν τα έργα εκεί ακριβώς.
Η πρώτη χρονιά ξεκίνησε δειλά, η δεύτερη είχε μεγάλη ανταπόκριση από τους εργαζόμενους, τις οικογένειές τους, τους Πειραιώτες. Φέτος, 30 Μάη με 8 Ιούνη θα γίνει η έκθεση, πάνω από 80 καλλιτέχνες θα συμμετέχουν, συν θεατρικά, συναυλίες, συζητήσεις. “Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο” ο τίτλος του πρότζεκτ “στο Πέραμα της ανεργίας, της εγκατάλειψης, της υποβάθμισης ζωής εργαζομένων και κατοίκων, των εργατικών ατυχημάτων και της ασύδοτης κερδοσκοπίας, των μεγαλοεφοπλιστών και των ταξικών αγώνων”. Η μοναδική έκθεση στον τόπο μας σε εργασιακό χώρο την ώρα της δουλειάς. Οι εικαστικοί ενθουσιασμένοι με τα πρόσωπα και το σκηνικό: σκουριασμένα μηχανήματα, σκαριά, γερανογέφυρες. Οι εργάτες επίσης, “πως και πως το περιμένουν -μας λέει ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά Σωτήρης Πουλικόγιαννης- μέχρι που κάποιοι σκέφτονται να δημιουργήσουν και να συμμετέχουν σαν καλλιτέχνες”. Οι συνθήκες εργασίας εμπνέουν την τέχνη, κι αυτό αφορά όλους.
Από τη μία άνθρωποι της τέχνης, από την άλλη δουλευτές του μεροκάματου. Πέντε σωματεία της Ζώνης– Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, Πανελλήνια Ένωση Αμμοβολιστών – Καθαριστών, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων, Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, Ένωση Μετάλλου Σαλαμίνας, αλλά και οι εργαζόμενοι του δήμου Περάματος, η Ένωση Γονέων, ο Σύλλογος Γυναικών, διοργανώνουν τις εκδηλώσεις, ανοίγοντας τις πύλες για τον καθένα μας, έστω και για λίγες μέρες. Από αυτή την άποψη, ήταν μια ευκαιρία και για μας να διαβούμε την είσοδο, όχι για να περιηγηθούμε στο σαν σκηνικό περιβάλλον των ναυπηγείων Περάματος, αλλά να καταγράψουμε κάποια σημεία και στιγμές στο τόπο και το χρόνο. Να δουλέψουμε κι εμείς, αποτυπώνοντας τη δουλειά των εργατών σε λέξεις κι εικόνες. Μόνο έτσι μπορούσε να γίνει. Κι ήταν όπως το φανταζόμουν από τους στίχους του Άσιμου “κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές”.
Αφήνοντας έξω κίνηση, θόρυβο, βιασύνη, μπαίνεις στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, σ’ ένα άλλο περιβάλλον, άλλες ταχύτητες, διαφορετικούς ήχους. Τοπίο επιβλητικό με όλους αυτούς τους τεράστιους όγκους των καραβιών που επισκευάζονται, των άψυχων υλικών που παίρνουν ζωή από τη ζωή αυτών που τα δουλεύουν. Να τα ετοιμάσουν καλά, με ασφάλεια, για να μπορούμε όλοι μας να ταξιδεύουμε ξένοιαστοι. Πρώτη εικόνα το μνημείο προς τιμήν “των συναδέλφων που δολοφονήθηκαν από την εργοδοσία στο βωμό του κέρδους” και στους “εργάτες του κόσμου που θυσιάστηκαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο”. Πολλά τα εργατικά ατυχήματα, πάνω από 15 οι νεκροί την τελευταία οκταετία μέσα στη Ν/ Ζώνη. Κι ακόμη περισσότεροι με σοβαρές ή ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους. Η πίεση να τελειώνουν νωρίς, να μη στοιχίζει στους εφοπλιστές η καθυστέρηση, χωρίς μέτρα προστασίας και με ελλιπείς συνθήκες ασφάλειας, έχουν αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Προκειμένου να έχουν και σήμερα μεροκάματο, οι εργάτες κατεβαίνουν απροστάτευτοι στα αμπάρια, με την ελπίδα ότι θα τελειώσουν τη δουλειά τους και θα γυρίσουν από κει κάτω σώοι κι αβλαβείς.
Δέος αισθάνεσαι μπροστά σ’ αυτή την αντίθεση διαστάσεων. Τα πλοία σαν σιδερένιοι γίγαντες κι οι άνθρωποι τόσο μικροί και παράξενοι με τις μάσκες, τις φόρμες και τις κάσκες τους, όπως φαίνονται από το ντεκ, κάτω στη κοιλιά του κήτους. Κι ένας φόβος, πως δουλεύουν εκεί κάτω, στα αμπάρια, στη χοάνη. Κι έπειτα είναι και τα χρώματα έντονα, οι μυρωδιές βαριές, χημικά όλα, σύννεφα υλικών, οι σπίθες κι ο καπνός. Απομονώνεις με τη ματιά σου έναν εργάτη, με πλήρη εξάρτηση, καθώς κατεβαίνει με το καλάθι του γερανού, μια εικόνα απόκοσμη, μοιάζει με δύτη, σφουγγαρά από τους παλιούς, που καταδύεται στο μπλε βυθό κι οι σπίθες της ηλεκτροσυγκόλλησης με αχτίδες ήλιου. Μετά, νιώθεις θαυμασμό. Για το αναπνευστικό τους σύστημα μες τις αναθυμιάσεις, την αντοχή τους, για τη δύναμη του ανθρώπου μπρος τα μέταλλα, για την ύπαρξη εργατών, χειρωνακτών, εν έτει 2008.
Για την ανέλκυση, καθέλκυση, κατασκευή, επισκευή, συντήρηση σκαφών, χρειάζονται ελασματουργοί, μηχανουργοί, ηλεκτροσυγκολητές, σωληνουργοί, ηλεκτρολόγοι, ναυπηγοξυλουργοί, αμμοβολιστές, καθαριστές, υδροβολιστές, βαφείς. Η αντίφαση του μεγάλου κέρδους, του πλούτου και ο ανθρώπινος μόχθος, το μεροκάματο. Τρεις βάρδιες εφτάωρες, 8.500 εργαζόμενοι, με μόνο το 12% μόνιμους. Οι υπόλοιποι συμβάσεις, σήμερα έχει δουλειά, αύριο δεν έχει. Και πώς να συμπληρώσεις τα 100 ένσημα που χρειάζονται πλέον για να έχεις ιατρική περίθαλψη; Αρκετοί ξένοι μέσα σ’ αυτούς, που ευτυχώς τους γράφουν αμέσως στα σωματεία.
Τριακόσιες επιχειρήσεις στεγάζει η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, σε αυτή τη τεράστια έκταση που ανήκει στον ΟΛΠ. Οι Περαματιώτες διαμαρτύρονται για τη ρύπανση της θάλασσας, το ίδιο κι οι εργαζόμενοι. Όσοι βγάζουν λεφτά από την περιοχή, ΟΛΠ κι εφοπλιστές, με διαχείριση των δήμων και της Νομαρχίας, θα έπρεπε να φροντίζουν να εφαρμόζονται τα αντιρρυπαντικά μέτρα. Κι όμως , κάποιοι ψαρεύουν κεφαλόπουλα και σάλπες από την άκρη του εργοταξίου σ’ αυτή τη μολυσμένη θάλασσα.
Το τελευταίο διάστημα έχει δουλειά, έχει καράβια μαζεμένα. Καλή συγκυρία, λένε οι εργάτες. Βέβαια ανέβηκαν και τα ναύλα, δεν συμφέρει πια τόσο τους εφοπλιστές να παραγγέλνουν στο εξωτερικό τα πλοία τους, αργούν περισσότερο να τα ετοιμάσουν, ότι γλίτωναν από τιμή μεροκάματου τους έβγαινε σε ναύλα και χρόνο, κι ο χρόνος είναι χρήμα. Έπειτα εδώ στη Ζώνη είναι καλύτεροι τεχνίτες. Η Κοινή Ναυτιλιακή Πολιτική συρρίκνωσε τη Ζώνη, η ανεργία χτύπησε κόκκινο στο Πέραμα και στις άλλες περιοχές του Πειραιά. Και η ζωή τους καύσιμο στην αύξηση του κέρδους .Θα καταφέρουμε να βγούμε στη σύνταξη; Όλα αυτά συζητούνται σε πηγαδάκια, την ώρα του κολατσιού, πάνω στο καράβι, στις καντίνες, όταν δεν έχει συμβεί κάτι δυσάρεστο κι επικρατήσει σιωπή. Περιμένεις ανθρώπους σκληρούς, να βρίζουν, ίσως λαϊκούς με την αρνητική, σύγχρονη ερμηνεία της λέξης. Και βλέπεις το χαμόγελο και την ευγένεια πάνω στα τραχιά χαρακτηριστικά, τα χαρακωμένα, καμένα πρόσωπα, που λες και πήραν το σχήμα της δουλειάς που κάνουν. Ακόμη κι οι νεώτεροι, με όψη σκαμμένη από τα χημικά και το λιοπύρι. Φιλόξενοι, μες σ’ ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Είδα να μαζεύουν τα σκουπίδια από το κολατσιό τους, για να τα πετάξουν φεύγοντας. Να τρωνε καλαμπουρίζοντας, πειράζοντας ο ένας τον άλλο. Κι έναν εργοδηγό να πηγαίνει φαγητό πρώτα σε μετανάστη εργάτη. Μια εξαιρετική αλληλεγγύη , η απόλυτη συλλογικότητα.
Η Ναυπηγοεπισκευαστική Βάση Περάματος, κι ολόκληρη η Ν/ Ζώνη, μαζί με το Σκαραμαγκά και την Ελευσίνα, ήταν κάποτε από τις σημαντικότερες ναυπηγικές βιομηχανίες της Μεσογείου. Το 1968 είχε 45000 και μέχρι πριν δεκαπέντε χρόνια έφτανε τους 25000. Η ύφεση άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, όταν η χώρα μας υιοθέτησε αποφάσεις της τότε ΕΟΚ για αναγνώριση των σημαιών ευκαιρίας, στο όνομα της απελευθέρωσης της αγοράς και της ανταγωνιστικότητας. Η επιδότηση από το κράτος μειώθηκε, η Ζώνη συρρικνώθηκε. Αναπτυξιακές επενδύσεις δεν έγιναν, ούτε και παρεμβάσεις στην υποδομή. Οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν, οι μισθοί χαμηλοί, η “μαύρη” εργασία εμφανίστηκε, μαζί με την ανεργία των γύρω περιοχών και οι έλεγχοι ασφάλειας των εργαζόμενων πιο ελαστικοί, τα μέτρα ελάχιστα, όπως δείχνουν τα εργατικά δυστυχήματα. Παρ΄όλα αυτά, αν μιλήσεις με εργαζόμενους, αλλά και κατοίκους της περιοχής, λένε πως είναι θέμα πολιτικής βούλησης, αν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, η Ζώνη μπορεί να ορθοποδήσει, να αναπτυχθεί και πάλι.
Μόλις τέλειωσε το διάλειμμα και οι ναυτεργάτες ξαναβάζουν τα γάντια, τη κάσκα και τα γυαλιά, να ξαναπιάσουν δουλειά. Μες την ησυχία ακούγεται από κάποιο ραδιοφωνάκι “η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι…”. Η λάντζα μεταφέρει τους εργαζόμενους της επόμενης βάρδιας. Στο καράβι, οι αναθυμιάσεις φτάνουν μέχρι εδώ πάνω, το κατάστρωμα. Μετά, ξεφεύγει το νερό που ρίχνουν με πίεση οι καθαριστές και βρέχει το φακό. Οι επόμενες εικόνες μοιάζουν να τις πότισε η αρμύρα της θάλασσας. Σαν τα καράβια που σκούριασαν. Και τα έφεραν εδώ, στα ναυπηγεία Περάματος, σε ανθρώπινα χέρια, να τα κάνουν καινούρια, ασφαλή. Έτοιμα για επόμενα ταξίδια.
Τα καρνάγια του Πειραιά ήρθαν μαζί με τους πρόσφυγες στο Πέραμα. Λίγο μετά το ‘22. Όταν ιδρύθηκαν τα μεγάλα ναυπηγεία το 1928, έφτασαν στη περιοχή και νησιώτες. Από τότε η ζωή στο Πέραμα συνδέθηκε με τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη. Δουλεύουν στη Ζώνη; Αναπνέει η πόλη. Ο τόπος που στεγάζει μία από τις δυσκολότερες βιομηχανίες σε συνθήκες κι επικινδυνότητα εργασίας, παραμένει τεκμήριο του ανθρώπινου μόχθου σήμερα. Η γοητεία της πραγματικότητας νικά τις αντιλήψεις περί ξεπερασμένου. Όπως οι άνθρωποι εδώ νικούν τα μέταλλα. Νιώθοντας αλήθεια τυχεροί, περνάμε τη πύλη. Να μπερδευτούμε με τους εργάτες…
Τόσες φορές σ’ αυτό το δρομολόγιο Αθήνα – Πέραμα, μέχρι τα φέρι για Σαλαμίνα, έχουμε περάσει απέξω από τη Ζώνη , ανυποψίαστοι, αδιάφοροι. Μια τεράστια έκταση, ίση με πόλη, και με ανάλογο πληθυσμό εν ώρα εργασίας. Από τον Πειραιά και τις δεξαμενές Βασιλειάδη, το νέο μόλο της Δραπετσώνας, το μόλο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι, τα μικρά ναυπηγεία του Περάματος, μέχρι τη ναυπηγοεπισκευαστική Βάση Περάματος, τα ναυπηγεία της Σαλαμίνας και την Κυνόσουρα. Μια συγκεχυμένη εικόνα από παλιές ταινίες, στίχους λαϊκών τραγουδιών και βίντεο λίγων εκπομπών για την ανεργία, την εγκατάλειψη της Ν/Ζώνης και του Περάματος. Ίσως το βράδυ, γυρίζοντας από Σαλαμίνα, έχοντας απολαύσει τη βόλτα και το φρέσκο ψαράκι, να σιγοτραγουδήσαμε βλέποντας τα καράβια που επισκευάζονται “όλη μέρα στα λιμάνια και στα ναυπηγεία…με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι…”. Μετά ξεχαστήκαμε στη κίνηση…
Και να τώρα, μια έκθεση εικαστικών τεχνών μέσα στη Ν/ Βάση του Περάματος, έρχεται σαν αφορμή να μπούμε εκεί που ο χρόνος μοιάζει να κυλάει διαφορετικά. Με τις σχετικές άδειες –ο χώρος δεν είναι επισκέψιμος, τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας τουλάχιστον για τους μη έχοντες εργασίαν. Μια ομάδα καλλιτεχνών πριν τρία χρόνια πήγε και βρήκε τα σωματεία εκεί στο Πέραμα και τους ζήτησε να τους επιτρέψουν να μπουν μέσα να δουλέψουν, να εμπνευστούν από το χώρο, τους ανθρώπους και τη φύση της δουλειάς τους και μετά να εκθέσουν τα έργα εκεί ακριβώς.
Η πρώτη χρονιά ξεκίνησε δειλά, η δεύτερη είχε μεγάλη ανταπόκριση από τους εργαζόμενους, τις οικογένειές τους, τους Πειραιώτες. Φέτος, 30 Μάη με 8 Ιούνη θα γίνει η έκθεση, πάνω από 80 καλλιτέχνες θα συμμετέχουν, συν θεατρικά, συναυλίες, συζητήσεις. “Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο” ο τίτλος του πρότζεκτ “στο Πέραμα της ανεργίας, της εγκατάλειψης, της υποβάθμισης ζωής εργαζομένων και κατοίκων, των εργατικών ατυχημάτων και της ασύδοτης κερδοσκοπίας, των μεγαλοεφοπλιστών και των ταξικών αγώνων”. Η μοναδική έκθεση στον τόπο μας σε εργασιακό χώρο την ώρα της δουλειάς. Οι εικαστικοί ενθουσιασμένοι με τα πρόσωπα και το σκηνικό: σκουριασμένα μηχανήματα, σκαριά, γερανογέφυρες. Οι εργάτες επίσης, “πως και πως το περιμένουν -μας λέει ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά Σωτήρης Πουλικόγιαννης- μέχρι που κάποιοι σκέφτονται να δημιουργήσουν και να συμμετέχουν σαν καλλιτέχνες”. Οι συνθήκες εργασίας εμπνέουν την τέχνη, κι αυτό αφορά όλους.
Από τη μία άνθρωποι της τέχνης, από την άλλη δουλευτές του μεροκάματου. Πέντε σωματεία της Ζώνης– Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, Πανελλήνια Ένωση Αμμοβολιστών – Καθαριστών, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων, Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, Ένωση Μετάλλου Σαλαμίνας, αλλά και οι εργαζόμενοι του δήμου Περάματος, η Ένωση Γονέων, ο Σύλλογος Γυναικών, διοργανώνουν τις εκδηλώσεις, ανοίγοντας τις πύλες για τον καθένα μας, έστω και για λίγες μέρες. Από αυτή την άποψη, ήταν μια ευκαιρία και για μας να διαβούμε την είσοδο, όχι για να περιηγηθούμε στο σαν σκηνικό περιβάλλον των ναυπηγείων Περάματος, αλλά να καταγράψουμε κάποια σημεία και στιγμές στο τόπο και το χρόνο. Να δουλέψουμε κι εμείς, αποτυπώνοντας τη δουλειά των εργατών σε λέξεις κι εικόνες. Μόνο έτσι μπορούσε να γίνει. Κι ήταν όπως το φανταζόμουν από τους στίχους του Άσιμου “κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές”.
Αφήνοντας έξω κίνηση, θόρυβο, βιασύνη, μπαίνεις στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, σ’ ένα άλλο περιβάλλον, άλλες ταχύτητες, διαφορετικούς ήχους. Τοπίο επιβλητικό με όλους αυτούς τους τεράστιους όγκους των καραβιών που επισκευάζονται, των άψυχων υλικών που παίρνουν ζωή από τη ζωή αυτών που τα δουλεύουν. Να τα ετοιμάσουν καλά, με ασφάλεια, για να μπορούμε όλοι μας να ταξιδεύουμε ξένοιαστοι. Πρώτη εικόνα το μνημείο προς τιμήν “των συναδέλφων που δολοφονήθηκαν από την εργοδοσία στο βωμό του κέρδους” και στους “εργάτες του κόσμου που θυσιάστηκαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο”. Πολλά τα εργατικά ατυχήματα, πάνω από 15 οι νεκροί την τελευταία οκταετία μέσα στη Ν/ Ζώνη. Κι ακόμη περισσότεροι με σοβαρές ή ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους. Η πίεση να τελειώνουν νωρίς, να μη στοιχίζει στους εφοπλιστές η καθυστέρηση, χωρίς μέτρα προστασίας και με ελλιπείς συνθήκες ασφάλειας, έχουν αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Προκειμένου να έχουν και σήμερα μεροκάματο, οι εργάτες κατεβαίνουν απροστάτευτοι στα αμπάρια, με την ελπίδα ότι θα τελειώσουν τη δουλειά τους και θα γυρίσουν από κει κάτω σώοι κι αβλαβείς.
Δέος αισθάνεσαι μπροστά σ’ αυτή την αντίθεση διαστάσεων. Τα πλοία σαν σιδερένιοι γίγαντες κι οι άνθρωποι τόσο μικροί και παράξενοι με τις μάσκες, τις φόρμες και τις κάσκες τους, όπως φαίνονται από το ντεκ, κάτω στη κοιλιά του κήτους. Κι ένας φόβος, πως δουλεύουν εκεί κάτω, στα αμπάρια, στη χοάνη. Κι έπειτα είναι και τα χρώματα έντονα, οι μυρωδιές βαριές, χημικά όλα, σύννεφα υλικών, οι σπίθες κι ο καπνός. Απομονώνεις με τη ματιά σου έναν εργάτη, με πλήρη εξάρτηση, καθώς κατεβαίνει με το καλάθι του γερανού, μια εικόνα απόκοσμη, μοιάζει με δύτη, σφουγγαρά από τους παλιούς, που καταδύεται στο μπλε βυθό κι οι σπίθες της ηλεκτροσυγκόλλησης με αχτίδες ήλιου. Μετά, νιώθεις θαυμασμό. Για το αναπνευστικό τους σύστημα μες τις αναθυμιάσεις, την αντοχή τους, για τη δύναμη του ανθρώπου μπρος τα μέταλλα, για την ύπαρξη εργατών, χειρωνακτών, εν έτει 2008.
Για την ανέλκυση, καθέλκυση, κατασκευή, επισκευή, συντήρηση σκαφών, χρειάζονται ελασματουργοί, μηχανουργοί, ηλεκτροσυγκολητές, σωληνουργοί, ηλεκτρολόγοι, ναυπηγοξυλουργοί, αμμοβολιστές, καθαριστές, υδροβολιστές, βαφείς. Η αντίφαση του μεγάλου κέρδους, του πλούτου και ο ανθρώπινος μόχθος, το μεροκάματο. Τρεις βάρδιες εφτάωρες, 8.500 εργαζόμενοι, με μόνο το 12% μόνιμους. Οι υπόλοιποι συμβάσεις, σήμερα έχει δουλειά, αύριο δεν έχει. Και πώς να συμπληρώσεις τα 100 ένσημα που χρειάζονται πλέον για να έχεις ιατρική περίθαλψη; Αρκετοί ξένοι μέσα σ’ αυτούς, που ευτυχώς τους γράφουν αμέσως στα σωματεία.
Τριακόσιες επιχειρήσεις στεγάζει η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, σε αυτή τη τεράστια έκταση που ανήκει στον ΟΛΠ. Οι Περαματιώτες διαμαρτύρονται για τη ρύπανση της θάλασσας, το ίδιο κι οι εργαζόμενοι. Όσοι βγάζουν λεφτά από την περιοχή, ΟΛΠ κι εφοπλιστές, με διαχείριση των δήμων και της Νομαρχίας, θα έπρεπε να φροντίζουν να εφαρμόζονται τα αντιρρυπαντικά μέτρα. Κι όμως , κάποιοι ψαρεύουν κεφαλόπουλα και σάλπες από την άκρη του εργοταξίου σ’ αυτή τη μολυσμένη θάλασσα.
Το τελευταίο διάστημα έχει δουλειά, έχει καράβια μαζεμένα. Καλή συγκυρία, λένε οι εργάτες. Βέβαια ανέβηκαν και τα ναύλα, δεν συμφέρει πια τόσο τους εφοπλιστές να παραγγέλνουν στο εξωτερικό τα πλοία τους, αργούν περισσότερο να τα ετοιμάσουν, ότι γλίτωναν από τιμή μεροκάματου τους έβγαινε σε ναύλα και χρόνο, κι ο χρόνος είναι χρήμα. Έπειτα εδώ στη Ζώνη είναι καλύτεροι τεχνίτες. Η Κοινή Ναυτιλιακή Πολιτική συρρίκνωσε τη Ζώνη, η ανεργία χτύπησε κόκκινο στο Πέραμα και στις άλλες περιοχές του Πειραιά. Και η ζωή τους καύσιμο στην αύξηση του κέρδους .Θα καταφέρουμε να βγούμε στη σύνταξη; Όλα αυτά συζητούνται σε πηγαδάκια, την ώρα του κολατσιού, πάνω στο καράβι, στις καντίνες, όταν δεν έχει συμβεί κάτι δυσάρεστο κι επικρατήσει σιωπή. Περιμένεις ανθρώπους σκληρούς, να βρίζουν, ίσως λαϊκούς με την αρνητική, σύγχρονη ερμηνεία της λέξης. Και βλέπεις το χαμόγελο και την ευγένεια πάνω στα τραχιά χαρακτηριστικά, τα χαρακωμένα, καμένα πρόσωπα, που λες και πήραν το σχήμα της δουλειάς που κάνουν. Ακόμη κι οι νεώτεροι, με όψη σκαμμένη από τα χημικά και το λιοπύρι. Φιλόξενοι, μες σ’ ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Είδα να μαζεύουν τα σκουπίδια από το κολατσιό τους, για να τα πετάξουν φεύγοντας. Να τρωνε καλαμπουρίζοντας, πειράζοντας ο ένας τον άλλο. Κι έναν εργοδηγό να πηγαίνει φαγητό πρώτα σε μετανάστη εργάτη. Μια εξαιρετική αλληλεγγύη , η απόλυτη συλλογικότητα.
Η Ναυπηγοεπισκευαστική Βάση Περάματος, κι ολόκληρη η Ν/ Ζώνη, μαζί με το Σκαραμαγκά και την Ελευσίνα, ήταν κάποτε από τις σημαντικότερες ναυπηγικές βιομηχανίες της Μεσογείου. Το 1968 είχε 45000 και μέχρι πριν δεκαπέντε χρόνια έφτανε τους 25000. Η ύφεση άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, όταν η χώρα μας υιοθέτησε αποφάσεις της τότε ΕΟΚ για αναγνώριση των σημαιών ευκαιρίας, στο όνομα της απελευθέρωσης της αγοράς και της ανταγωνιστικότητας. Η επιδότηση από το κράτος μειώθηκε, η Ζώνη συρρικνώθηκε. Αναπτυξιακές επενδύσεις δεν έγιναν, ούτε και παρεμβάσεις στην υποδομή. Οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν, οι μισθοί χαμηλοί, η “μαύρη” εργασία εμφανίστηκε, μαζί με την ανεργία των γύρω περιοχών και οι έλεγχοι ασφάλειας των εργαζόμενων πιο ελαστικοί, τα μέτρα ελάχιστα, όπως δείχνουν τα εργατικά δυστυχήματα. Παρ΄όλα αυτά, αν μιλήσεις με εργαζόμενους, αλλά και κατοίκους της περιοχής, λένε πως είναι θέμα πολιτικής βούλησης, αν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, η Ζώνη μπορεί να ορθοποδήσει, να αναπτυχθεί και πάλι.
Μόλις τέλειωσε το διάλειμμα και οι ναυτεργάτες ξαναβάζουν τα γάντια, τη κάσκα και τα γυαλιά, να ξαναπιάσουν δουλειά. Μες την ησυχία ακούγεται από κάποιο ραδιοφωνάκι “η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι…”. Η λάντζα μεταφέρει τους εργαζόμενους της επόμενης βάρδιας. Στο καράβι, οι αναθυμιάσεις φτάνουν μέχρι εδώ πάνω, το κατάστρωμα. Μετά, ξεφεύγει το νερό που ρίχνουν με πίεση οι καθαριστές και βρέχει το φακό. Οι επόμενες εικόνες μοιάζουν να τις πότισε η αρμύρα της θάλασσας. Σαν τα καράβια που σκούριασαν. Και τα έφεραν εδώ, στα ναυπηγεία Περάματος, σε ανθρώπινα χέρια, να τα κάνουν καινούρια, ασφαλή. Έτοιμα για επόμενα ταξίδια.
Monday, July 28, 2008
ΕΣΗΕΑ και ΕΦΕ
ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ ΚΑΙ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ Η ΕΣΗΕΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ ΤΩΝ 15 ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ, ΚΙ ΑΡΑ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ. ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ ΕΞΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΚΑΜΠΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΣΟΜΠΟΛΟΥ, ΤΣΑΛΑΠΑΤΗ, ΜΠΕΤΙΝΑΚΗ ΚΛΠ ΔΕΞΙΟ ΠΑΣΟΚΩΝ, ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩς ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΑΦΙ ΤΟΥΣ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΣΟΥΝ ΩΣ ΑΛΛΟΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ...
Προς Σόμπολο / Μπετινάκη
Πρόεδρο και Γραμματέα του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
Σκέφτομαι μέρες τώρα να σας στείλω ένα γράμμα. Εβδομάδες. Μήνες. Μπορεί και χρόνια.
Ήταν τότε που πρωτοξεκίνησε αυτό το θέμα.
Ζούσε ακόμα ο Αντώνης. Ζούσε και η Εφη.
Τότε, θα μου πεις δεν ήσασταν εσείς στα «πράγματα». Ήταν άλλοι…
Σκέφτομαι λοιπόν να σας γράψω ένα γράμμα.
Αλλά να λέει τι ?
Δεν θυμάμαι κανέναν από εσάς, να είστε εκεί κοντά όταν τα Μ.Α.Τ. ξυλοκοπούσαν τον Αλέξανδρο, τον Σπύρο, την Αργυρώ, τον άλλο Σπύρο, τον Θανάση.
Ούτε και σε εκείνες τις πορείες, που είχαν ανοίξει οι ουρανοί και έριχνε καρεκλοπόδαρα σας είδα.
Δεν σας είδα ούτε στις φωτιές που κατέκαψαν την χώρα μου σας είδα. Δεν λέω μόνον για τις περσινές. Γενικά μιλάω. Και δεν λέω για την οθόνη της τηλεόρασης...
Σας έχω δει όμως πολλές φορές, να «χαϊδεύετε» χέρια πολιτικών, υπουργών, βιομηχάνων.
Σας έχω δει, να χασκογελάτε με αστέρες, με προέδρους και με αρχηγούς κάθε είδους. Και μην τολμήσετε να μου πείτε πως ΔΕΝ βλέπω καλά ή πως ΔΕΝ είναι έτσι…
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ, ΚΡΑΤΑΩ ΜΗΧΑΝΗ. ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΜΑΙ.
ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΛΕΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΕΙΞΩ…
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ …ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.
Σας έχω δει ακόμα να κρύβεστε, όταν διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα όπως εκείνο το «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» και ΔΕΝ σας είδα να βγείτε ποτέ να το αντικρούσετε…
Σας θυμάμαι, από παλιά, πριν τον ερχομό της τηλεόρασης. Τότε που δίνατε «αγώνα για την ενημέρωση» και πασχίζατε να είστε και εσείς στην φωτογραφία του θέματος.
Μετά ήρθε η τηλεόραση και γίνατε «αστέρια». Δεν χρειάζωσταν πια τους φωτορεπόρτερ για να φανείτε… είχατε τις «μοδίστρες». Έτσι δεν αποκάλεσαν κάποιοι από το σινάφι σας τους συνάδελφους μας τεχνικούς της τηλεόρασης ? Ποιους ? Εκείνους που λειώνουν για να βγεις εσύ ατσαλάκωτος και γυαλιστερός στο «κουτί».
Ξεχνάτε εύκολα και γρήγορα.
Θυμάστε μόνον ότι σας βολεύει.
Εγώ πάλι ΟΧΙ. Δεν ξεχνάω, Δηλαδή και να θέλω ΔΕΝ μπορώ.
Υπάρχουν οι φωτογραφίες που μου θυμίζουν και πολλές φορές μου γίνονται εφιάλτης. Υπάρχουν και οι μνήμες.
Θυμάμαι τον Αντώνη, λίγο πριν «φύγει», να μου λέει:
΄΄ Ρε φίλε, μην το αφήσετε το θέμα με την ΕΣΗΕΑ. Να το παλέψετε εσείς τώρα, από εδώ και πέρα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά το δικαιούμαστε, είτε το θέλουν είτε όχι΄΄.
Και είτε το θέλετε λοιπόν, είτε όχι. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ να είμαστε και στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ. Στην ΕΣΗΕΑ γιατί είκοσι πέντε χρόνια δουλεύω σε εφημερίδα και στον ΕΔΟΕΑΠ γιατί είκοσι πέντε χρόνια, ενώ εγώ είμαι στο ΙΚΑ, έχω κρατήσεις στον ΕΔΟΕΑΠ για να …σφυρίζεις αδιάφορα εσύ.Και να σου πω και κάτι ακόμα.
Εγώ κανένα πρόβλημα δεν έχω να είμαι στο ΙΚΑ. Τιμή μου είναι, να είμαι εκεί που είναι όλοι οι εργάτες. Γιατί και εγώ εργάτης είμαι.
Αλλά όχι με τα δικά μου χρήματα, να είσαι εσύ το «ρετιρέ» και εγώ το «υπόγειο». Και μια που είστε έμπειροι και παλιοί δημοσιογράφοι, μάλλον θα ξέρετε, πώς όταν αρχίσει να «κουνιέται» το υπόγειο, όσο μεγάλο και εάν είναι το ρετιρέ και να μην πέσει, ζημιές θα πάθει…
Και επειδή έχω αρχίσει και σας βαριέμαι και εσάς και τον τρόπο που σκέφτεστε αλλά και την μεθοδολογία σας, θα σας πω δύο τρία πράγματα ακόμα και μετά θα πάω για μπύρες…
Στις 4/3 αυτού του χρόνου, ομόφωνα το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, μετά από προσπάθεια πολλών χρόνων, έκανε μέλη της 15 φωτοειδησεογράφους, εργαζόμενους στις ημερήσιες Αθηναϊκές εφημερίδες. Μετά από σχεδόν δύο μήνες, προφασιζόμενοι πως είμαστε και μέλη της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, δηλαδή πως είμαστε και σε άλλο σωματείο, στείλατε μια επιστολή προς τον ΕΔΟΕΑΠ, όπως να μην μας εγγράψουν, με την αιτιολογία …ΓΙΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.
Την απόφαση αυτή την υπογράφετε εσείς οι δύο. Δηλαδή ΣΟΜΠΟΛΟΣ και ΜΠΕΤΙΝΑΚΗΣ.
Χωρίς απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ.
Δεν θα πω πως χαίρομαι για την …δημοκρατικότητα σας, η οποία φαίνετε πως είναι κάπως σαν τα ελατήρια. Άλλοτε μαζεύει και άλλοτε απλώνει όπως π.χ. στην περίπτωση Αδριανού. Και επειδή όπως σας πρότυπα σας βαριέμαι, δεν κάθομαι να αναφέρω εκατοντάδες άλλα παραδείγματα – γεγονότα και για τις δημοκρατικές σας ευαισθησίες αλλά και για ποιους και πως εγγράφεται μέλη σας και φυσικά και ποιους ΔΕΝ εγγράφεται…
Αν χρειαστεί όμως { που θα χρειαστεί } εδώ θα είμαστε και εσείς και εγώ αλλά και όσοι άλλοι ενδιαφέρονται να μάθουν…
Μου λέγε κάποτε ένας παλιός δημοσιογράφος, όχι σαν και εσάς, αλλά από εκείνους τούς ΄΄εργάτες του τύπου΄΄, πως ο σεβασμός ΔΕΝ χαρίζετε αλλά κατακτιέτε. Να ξέρετε λοιπόν, πως όσα κουστουμάκια και να βάλετε, όσες κλαρωτές γραβάτες και να φορέσετε
ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ…και για ψαχτείτε, μπορεί να μην έχετε πολλών ακόμα
Σπύρος Τσακίρης
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ
ΠΡΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟ / ΜΠΕΤΙΝΑΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…
Στην ανοιχτή επιστολή μου της προηγούμενης εβδομάδας απάντησε ο γ.γ. της ΕΣΗΕΑ Κ. Μπετινάκης (http://www.mediablog.gr)/. Ψεύδη, ανακρίβειες και σκόπιμες παραλείψεις χαρακτηρίζουν την επιστολή του γ.γ. ο οποίος φαίνεται να είναι σε σύγχιση. Επανέρχομαι λοιπόν, ανταπαντώ παράγραφο – παράγραφο κι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που συνδιαλέγομαι μαζί του (τους) με αυτό τον τρόπο.
Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως δεν υπάρχει καμία κόντρα μεταξύ δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Υπάρχει “πόλεμος” μεταξύ τριών μελών της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και ορισμένων μισθωτών φωτορεπόρτερ – μελών της ΕΣΗΕΑ από 4/3/2008. Στην επιστολή του ο γ.γ. της ΕΣΗΕΑ δεν αναφέρεται καθόλου στην “εντολή τους” (των Σόμπολου – Μπετινάκη) προς το Δ.Σ. του ΕΔΟΕΑΠ, για να μην προχωρήσουν στην εγγραφή των φωτορεπόρτερ στον ιατροφαρμακευτικό τους φορέα (ΕΔΟΕΑΠ), να μπλοκάρουν δηλαδή ή να καθυστερήσουν το δικαίωμα που έχουν όλα τα μέλη της ΕΣΗΕΑ για περίθαλψη. Αιτιολογία ή δικαιολογία τους: ΓΙΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. Και χωρίς καμία προηγούμενη, σχετική απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.
Αναφέρει ο κ. Μπετινάκης πως ύστερα από δική του πρόταση και του Α΄αντιπροέδρου Δ. Τσαλαπάτη έγιναν δεκτές οι αιτήσεις των 17 φωτοειδησεογράφων για ένταξη στην ΕΣΗΕΑ, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. της Ένωσης. Έτσι για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι οι αιτήσεις φωτοειδησεογράφων είναι 15 κι όχι 17. Και για να γίνουν αυτοί μέλη χρειάστηκαν πολύχρονοι αγώνες με την υποστήριξη κάποιων μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, αλλά πάντως όχι αυτών των τριών (Σόμπολος, Τσαλαπάτης, Μπετινάκης). Το ξέρουν κι αυτοί, κι εμείς.
Στις αιτήσεις εγγραφής μελών που καταθέσαμε στην ΕΣΗΕΑ, στην τελευταία σειρά υπάρχει ερώτηση αν είμαστε μέλη άλλης Ένωσης. Σε ότι με αφορά, θα έπρεπε να έχει δει, να ξέρει ότι έχω γράψει “ΕΦΕ”. Άλλωστε όλες οι συζητήσεις για τη λύση του θέματος εγγραφής φωτοειδησεογράφων στην ΕΣΗΕΑ, είχαν γίνει μεταξύ των Δ.Σ. των δύο ενώσεων (ΕΣΗΕΑ και ΕΦΕ). Είναι αστείο λοιπόν να λένε σήμερα πως δεν ήξεραν ότι είμαστε μέλη της ΕΦΕ.
Στην ΕΣΗΕΑ για μέλη υπέβαλαν αιτήσεις 15 μισθωτοί – εργαζόμενοι στις ημερήσιες εφημερίδες με πολύχρονες κρατήσεις στο ΤΣΠΕΑΘ, κι όχι τα υπόλοιπα 300 και πλέον μέλη της ΕΦΕ, όπως έντεχνα αφήνει να εννοηθεί στην επιστολή του περί ελεύθερων επαγγελματιών, εταιρειών κλπ, ο κ. Μπετινάκης.
Αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πότε προέκυψε αλήθεια το πρόβλημα; Μήπως προέκυψε όταν έμαθαν ότι θα συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της συνδικαλιστικής παράταξης Συσπείρωση Δημοσιογράφων για τις εκλογές της ΠΟΕΣΥ;
Να σας θυμίσω πως έως τώρα όλοι οι φωτοειδησεογράφοι έχουμε συμμετάσχει στην Γ.Σ. της ΕΣΗΕΑ κι έχουμε ψηφίσει τα θέματά της. Επίσης συμμετείχαμε με τη ψήφο μας στις εκλογές της ΠΟΕΣΥ. Είναι λοιπόν παράνομη ή άκυρη η Γ.Σ; Είναι παράνομες – άκυρες οι εκλογές της ΠΟΕΣΥ;
Ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ (αρνούμενος να μας το κοινοποιήσει εγγράφως) απαίτησε τη βεβαίωση διαγραφής μας από την ΕΦΕ, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία εγγραφής μας στον ΕΔΟΕΑΠ. Σε συνάντηση που έγινε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ παρουσία της πλειοψηφίας των θιγόμενων φωτορεπόρτερ, της δικηγόρου που μας εκπροσωπούσε κα. Στέφα και του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ, μετά από αρκετή ώρα διαπραγματεύσεων, υπήρξε η διαβεβαίωση από πλευράς νομικού συμβούλου ΕΣΗΕΑ ότι “τελικά δεν υπάρχει νομικό κώλυμα” και πως η “εισήγησή του θα είναι θετική προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ”
Από τους 15 φωτοειδησεογράφους, μόνο ένας δεν είναι μέλος της ΕΦΕ, ο συνάδελφος Μ. Πάκιας του “Ριζοσπάστη”, ο οποίος έχει ολοκληρώσει την εγγραφή του και στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ.
Δεν καταλαβαίνω σε ποιους αναφέρεται ο κ. Μπετινάκης όταν μιλάει για “παράταξη διευθυντών”, ούτε αντιλαμβάνομαι τα περί ανωνυμίας μελών ή περί ιστοσελίδων. Φαντάζομαι ότι δεν εννοεί τους εκδότες και τους συγγενείς των εκδοτών που κατά καιρούς έχει εγγράψει στις τάξεις της η ΕΣΗΕΑ παρατύπως. Αν θέλει η ΕΣΗΕΑ να κάνει εκκαθάριση του μητρώου της ας ξεκινήσει από αυτούς. Κι αν εσείς, τα μέλη του Δ.Σ, δεν ξέρετε ποιοι είναι, πείτε μου να σας βοηθήσω. Κι όχι να εκβιάζετε 14 φωτορεπόρτερ ότι πριν προλάβουν καλά καλά να μπουν στο σωματείο τους, θα ξεκινήσει από αυτούς η εκκαθάριση του μητρώου.
Ο κ. Μπετινάκης με χαρακτηρίζει στην επιστολή του ως “πρωταγωνιστή του ύποπτου πολέμου ανακοινώσεων κι επιστολών σε προσωπικό επίπεδο με τα δύο μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ (Σόμπολου, Μπετινάκη)”, καθώς κι ότι αρνούμαι ως γραμματέας της ΕΦΕ να επιτρέψω σε όσους φωτορεπόρτερ το επιθυμούν να διαγραφούν από την ΕΦΕ για να μην έχουν πρόβλημα από την ΕΣΗΕΑ. Εγώ “αγαπητέ κύριε” δεν είμαι επαγγελματίας συνδικαλιστής, ούτε διαχωρίζω τους συναδέλφους σε καλούς ή κακούς ανάλογα με το τι ψηφίζουν. Τηρώ κατά γράμμα τις αποφάσεις του Δ.Σ. και το Καταστατικό της ΕΦΕ, το οποίο σαφέστατα ορίζει πως για να χορηγηθεί βεβαίωση διαγραφής που εσείς ζητάτε, πρέπει το μέλος μας να έχει τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες και υποχρεώσεις του. Στην περίπτωση Δε που κάποιος έχει τις προαναφερόμενες προϋποθέσεις, το Δ.Σ. της ΕΦΕ αποφάσισε πως μόλις κλείσει το θέμα της ΕΣΗΕΑ – ΕΔΟΕΑΠ, θα χορηγηθεί αυτή η βεβαίωση εφόσον ακόμη τη χρειάζεται το μέλος μας.
Σε ότι αφορά αυτό που λες, ότι “είμαι πολύ νέος”, το δέχομαι ως φιλοφρόνηση ή ως πιστοποίηση ότι δεν έχω αλτσχάιμερ, που πάει να πει ότι θυμάμαι πολύ καλά που ήμουν στις απεργίες που αναφέρεστε. Όπως και σε όλες τις άλλες κινητοποιήσεις του κλάδου. Κι ενώ δεν ήμουν μέλος της ΕΣΗΕΑ –γιατί αν περιμέναμε από τα μέλη, δεν θα ήταν ούτε εκατό άτομα στις πορείες και τα μαγαζιά θα δούλευαν όλα, ξέρεις εσύ- συμμετείχα ως εργαζόμενος στον τύπο σε όλες τις κινητοποιήσεις, κι εκεί που χρειάστηκε κι ως περιφρούρηση. Επίσης, για τη μεγάλη απεργία που αναφέρεσαι, αν και τότε έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, συμμετείχα με τους συναδέλφους μου που απεργούσαν σε μαγαζί που ο εκδότης κυκλοφορούσε στα γραφεία με το πιστόλι ζωσμένο στο ζωνάρι απειλώντας με απολύσεις όσους συμμετείχαν στην απεργία. Κι αυτοί οι νέοι συνάδελφοι που δεν ήταν μέλη της ΕΣΗΕΑ, η Ένωση δεν τους αγκάλιασε αν κι απείργησαν, γιατί τους εργαζόμενους δημοσιογράφους σ’ αυτό το μαγαζί το τότε Δ.Σ. της Ένωσης τους θεωρούσε “μίασμα”.
Σε ότι αφορά την τελευταία παράγραφό σου, δεν σου απαντώ από σεβασμό στη μνήμη του.
Εν κατακλείδι, είναι η τελευταία φορά που συνδιαλέγομαι μαζί σου (σας) με αυτό τον τρόπο, κι είμαι σίγουρος πως θα βρεθούν άλλα όργανα κι άλλοι θεσμοί να δώσουν λύση στις διεκδικήσεις μου (μας) για ένα αληθινό σωματείο εργαζομένων στον τύπο. Έτσι κι αλλιώς αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμένα ή τους 14 φωτορεπόρτερ, αλλά εκατοντάδες συναδέλφους δημοσιογράφους που είναι εκτός ΕΣΗΕΑ, χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
* Στην περίπτωση που δεν το ξέρεις (λέμε τώρα) η επιστολή σου δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ 27/7/2008, σελ. 28, κάτω αριστερά. Όμως στο ξεκίνημά της έχει προστεθεί το ακόλουθο: “και ξαφνικά η εσωτερική τριβή στους κύκλους της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας) για το ποιοι πήραν τη δουλειά του Κτηματολογίου (φωτογραφήσεις, αεροφωτογραφήσεις κλπ) επιχειρείται να διοχετευθεί στην ΕΣΗΕΑ μήπως και θολώσουν τα νερά”.
Επειδή εγώ βρώμικα παιχνίδια δεν ξέρω να παίζω, να πληροφορήσω όποιον σχεδίασε αυτό το δημοσίευμα πάνω στην επιστολή σου, ας ξέρει ότι ουδέποτε ούτε εγώ, ούτε κανένας από την ΕΦΕ δεν είχε και δεν έχει καμία ενημέρωση, εμπλοκή ή συναλλαγή με τα περί κτηματολογίου. Αυτή η λάσπη επιστρέφεται στον αποστέλλοντα.
Σπύρος Τσακίρης
Φωτορεπόρτερ
Γ.Γ. ΕΦΕ
Μέλος ΕΣΗΕΑ αρ. μητρώου 5517
Προς Σόμπολο / Μπετινάκη
Πρόεδρο και Γραμματέα του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
Σκέφτομαι μέρες τώρα να σας στείλω ένα γράμμα. Εβδομάδες. Μήνες. Μπορεί και χρόνια.
Ήταν τότε που πρωτοξεκίνησε αυτό το θέμα.
Ζούσε ακόμα ο Αντώνης. Ζούσε και η Εφη.
Τότε, θα μου πεις δεν ήσασταν εσείς στα «πράγματα». Ήταν άλλοι…
Σκέφτομαι λοιπόν να σας γράψω ένα γράμμα.
Αλλά να λέει τι ?
Δεν θυμάμαι κανέναν από εσάς, να είστε εκεί κοντά όταν τα Μ.Α.Τ. ξυλοκοπούσαν τον Αλέξανδρο, τον Σπύρο, την Αργυρώ, τον άλλο Σπύρο, τον Θανάση.
Ούτε και σε εκείνες τις πορείες, που είχαν ανοίξει οι ουρανοί και έριχνε καρεκλοπόδαρα σας είδα.
Δεν σας είδα ούτε στις φωτιές που κατέκαψαν την χώρα μου σας είδα. Δεν λέω μόνον για τις περσινές. Γενικά μιλάω. Και δεν λέω για την οθόνη της τηλεόρασης...
Σας έχω δει όμως πολλές φορές, να «χαϊδεύετε» χέρια πολιτικών, υπουργών, βιομηχάνων.
Σας έχω δει, να χασκογελάτε με αστέρες, με προέδρους και με αρχηγούς κάθε είδους. Και μην τολμήσετε να μου πείτε πως ΔΕΝ βλέπω καλά ή πως ΔΕΝ είναι έτσι…
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ, ΚΡΑΤΑΩ ΜΗΧΑΝΗ. ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΜΑΙ.
ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΛΕΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΕΙΞΩ…
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ …ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.
Σας έχω δει ακόμα να κρύβεστε, όταν διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα όπως εκείνο το «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» και ΔΕΝ σας είδα να βγείτε ποτέ να το αντικρούσετε…
Σας θυμάμαι, από παλιά, πριν τον ερχομό της τηλεόρασης. Τότε που δίνατε «αγώνα για την ενημέρωση» και πασχίζατε να είστε και εσείς στην φωτογραφία του θέματος.
Μετά ήρθε η τηλεόραση και γίνατε «αστέρια». Δεν χρειάζωσταν πια τους φωτορεπόρτερ για να φανείτε… είχατε τις «μοδίστρες». Έτσι δεν αποκάλεσαν κάποιοι από το σινάφι σας τους συνάδελφους μας τεχνικούς της τηλεόρασης ? Ποιους ? Εκείνους που λειώνουν για να βγεις εσύ ατσαλάκωτος και γυαλιστερός στο «κουτί».
Ξεχνάτε εύκολα και γρήγορα.
Θυμάστε μόνον ότι σας βολεύει.
Εγώ πάλι ΟΧΙ. Δεν ξεχνάω, Δηλαδή και να θέλω ΔΕΝ μπορώ.
Υπάρχουν οι φωτογραφίες που μου θυμίζουν και πολλές φορές μου γίνονται εφιάλτης. Υπάρχουν και οι μνήμες.
Θυμάμαι τον Αντώνη, λίγο πριν «φύγει», να μου λέει:
΄΄ Ρε φίλε, μην το αφήσετε το θέμα με την ΕΣΗΕΑ. Να το παλέψετε εσείς τώρα, από εδώ και πέρα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά το δικαιούμαστε, είτε το θέλουν είτε όχι΄΄.
Και είτε το θέλετε λοιπόν, είτε όχι. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ να είμαστε και στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ. Στην ΕΣΗΕΑ γιατί είκοσι πέντε χρόνια δουλεύω σε εφημερίδα και στον ΕΔΟΕΑΠ γιατί είκοσι πέντε χρόνια, ενώ εγώ είμαι στο ΙΚΑ, έχω κρατήσεις στον ΕΔΟΕΑΠ για να …σφυρίζεις αδιάφορα εσύ.Και να σου πω και κάτι ακόμα.
Εγώ κανένα πρόβλημα δεν έχω να είμαι στο ΙΚΑ. Τιμή μου είναι, να είμαι εκεί που είναι όλοι οι εργάτες. Γιατί και εγώ εργάτης είμαι.
Αλλά όχι με τα δικά μου χρήματα, να είσαι εσύ το «ρετιρέ» και εγώ το «υπόγειο». Και μια που είστε έμπειροι και παλιοί δημοσιογράφοι, μάλλον θα ξέρετε, πώς όταν αρχίσει να «κουνιέται» το υπόγειο, όσο μεγάλο και εάν είναι το ρετιρέ και να μην πέσει, ζημιές θα πάθει…
Και επειδή έχω αρχίσει και σας βαριέμαι και εσάς και τον τρόπο που σκέφτεστε αλλά και την μεθοδολογία σας, θα σας πω δύο τρία πράγματα ακόμα και μετά θα πάω για μπύρες…
Στις 4/3 αυτού του χρόνου, ομόφωνα το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, μετά από προσπάθεια πολλών χρόνων, έκανε μέλη της 15 φωτοειδησεογράφους, εργαζόμενους στις ημερήσιες Αθηναϊκές εφημερίδες. Μετά από σχεδόν δύο μήνες, προφασιζόμενοι πως είμαστε και μέλη της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, δηλαδή πως είμαστε και σε άλλο σωματείο, στείλατε μια επιστολή προς τον ΕΔΟΕΑΠ, όπως να μην μας εγγράψουν, με την αιτιολογία …ΓΙΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.
Την απόφαση αυτή την υπογράφετε εσείς οι δύο. Δηλαδή ΣΟΜΠΟΛΟΣ και ΜΠΕΤΙΝΑΚΗΣ.
Χωρίς απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ.
Δεν θα πω πως χαίρομαι για την …δημοκρατικότητα σας, η οποία φαίνετε πως είναι κάπως σαν τα ελατήρια. Άλλοτε μαζεύει και άλλοτε απλώνει όπως π.χ. στην περίπτωση Αδριανού. Και επειδή όπως σας πρότυπα σας βαριέμαι, δεν κάθομαι να αναφέρω εκατοντάδες άλλα παραδείγματα – γεγονότα και για τις δημοκρατικές σας ευαισθησίες αλλά και για ποιους και πως εγγράφεται μέλη σας και φυσικά και ποιους ΔΕΝ εγγράφεται…
Αν χρειαστεί όμως { που θα χρειαστεί } εδώ θα είμαστε και εσείς και εγώ αλλά και όσοι άλλοι ενδιαφέρονται να μάθουν…
Μου λέγε κάποτε ένας παλιός δημοσιογράφος, όχι σαν και εσάς, αλλά από εκείνους τούς ΄΄εργάτες του τύπου΄΄, πως ο σεβασμός ΔΕΝ χαρίζετε αλλά κατακτιέτε. Να ξέρετε λοιπόν, πως όσα κουστουμάκια και να βάλετε, όσες κλαρωτές γραβάτες και να φορέσετε
ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ…και για ψαχτείτε, μπορεί να μην έχετε πολλών ακόμα
Σπύρος Τσακίρης
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ
ΠΡΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟ / ΜΠΕΤΙΝΑΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…
Στην ανοιχτή επιστολή μου της προηγούμενης εβδομάδας απάντησε ο γ.γ. της ΕΣΗΕΑ Κ. Μπετινάκης (http://www.mediablog.gr)/. Ψεύδη, ανακρίβειες και σκόπιμες παραλείψεις χαρακτηρίζουν την επιστολή του γ.γ. ο οποίος φαίνεται να είναι σε σύγχιση. Επανέρχομαι λοιπόν, ανταπαντώ παράγραφο – παράγραφο κι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που συνδιαλέγομαι μαζί του (τους) με αυτό τον τρόπο.
Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως δεν υπάρχει καμία κόντρα μεταξύ δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Υπάρχει “πόλεμος” μεταξύ τριών μελών της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και ορισμένων μισθωτών φωτορεπόρτερ – μελών της ΕΣΗΕΑ από 4/3/2008. Στην επιστολή του ο γ.γ. της ΕΣΗΕΑ δεν αναφέρεται καθόλου στην “εντολή τους” (των Σόμπολου – Μπετινάκη) προς το Δ.Σ. του ΕΔΟΕΑΠ, για να μην προχωρήσουν στην εγγραφή των φωτορεπόρτερ στον ιατροφαρμακευτικό τους φορέα (ΕΔΟΕΑΠ), να μπλοκάρουν δηλαδή ή να καθυστερήσουν το δικαίωμα που έχουν όλα τα μέλη της ΕΣΗΕΑ για περίθαλψη. Αιτιολογία ή δικαιολογία τους: ΓΙΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. Και χωρίς καμία προηγούμενη, σχετική απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.
Αναφέρει ο κ. Μπετινάκης πως ύστερα από δική του πρόταση και του Α΄αντιπροέδρου Δ. Τσαλαπάτη έγιναν δεκτές οι αιτήσεις των 17 φωτοειδησεογράφων για ένταξη στην ΕΣΗΕΑ, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. της Ένωσης. Έτσι για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι οι αιτήσεις φωτοειδησεογράφων είναι 15 κι όχι 17. Και για να γίνουν αυτοί μέλη χρειάστηκαν πολύχρονοι αγώνες με την υποστήριξη κάποιων μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, αλλά πάντως όχι αυτών των τριών (Σόμπολος, Τσαλαπάτης, Μπετινάκης). Το ξέρουν κι αυτοί, κι εμείς.
Στις αιτήσεις εγγραφής μελών που καταθέσαμε στην ΕΣΗΕΑ, στην τελευταία σειρά υπάρχει ερώτηση αν είμαστε μέλη άλλης Ένωσης. Σε ότι με αφορά, θα έπρεπε να έχει δει, να ξέρει ότι έχω γράψει “ΕΦΕ”. Άλλωστε όλες οι συζητήσεις για τη λύση του θέματος εγγραφής φωτοειδησεογράφων στην ΕΣΗΕΑ, είχαν γίνει μεταξύ των Δ.Σ. των δύο ενώσεων (ΕΣΗΕΑ και ΕΦΕ). Είναι αστείο λοιπόν να λένε σήμερα πως δεν ήξεραν ότι είμαστε μέλη της ΕΦΕ.
Στην ΕΣΗΕΑ για μέλη υπέβαλαν αιτήσεις 15 μισθωτοί – εργαζόμενοι στις ημερήσιες εφημερίδες με πολύχρονες κρατήσεις στο ΤΣΠΕΑΘ, κι όχι τα υπόλοιπα 300 και πλέον μέλη της ΕΦΕ, όπως έντεχνα αφήνει να εννοηθεί στην επιστολή του περί ελεύθερων επαγγελματιών, εταιρειών κλπ, ο κ. Μπετινάκης.
Αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πότε προέκυψε αλήθεια το πρόβλημα; Μήπως προέκυψε όταν έμαθαν ότι θα συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της συνδικαλιστικής παράταξης Συσπείρωση Δημοσιογράφων για τις εκλογές της ΠΟΕΣΥ;
Να σας θυμίσω πως έως τώρα όλοι οι φωτοειδησεογράφοι έχουμε συμμετάσχει στην Γ.Σ. της ΕΣΗΕΑ κι έχουμε ψηφίσει τα θέματά της. Επίσης συμμετείχαμε με τη ψήφο μας στις εκλογές της ΠΟΕΣΥ. Είναι λοιπόν παράνομη ή άκυρη η Γ.Σ; Είναι παράνομες – άκυρες οι εκλογές της ΠΟΕΣΥ;
Ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ (αρνούμενος να μας το κοινοποιήσει εγγράφως) απαίτησε τη βεβαίωση διαγραφής μας από την ΕΦΕ, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία εγγραφής μας στον ΕΔΟΕΑΠ. Σε συνάντηση που έγινε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ παρουσία της πλειοψηφίας των θιγόμενων φωτορεπόρτερ, της δικηγόρου που μας εκπροσωπούσε κα. Στέφα και του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ, μετά από αρκετή ώρα διαπραγματεύσεων, υπήρξε η διαβεβαίωση από πλευράς νομικού συμβούλου ΕΣΗΕΑ ότι “τελικά δεν υπάρχει νομικό κώλυμα” και πως η “εισήγησή του θα είναι θετική προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ”
Από τους 15 φωτοειδησεογράφους, μόνο ένας δεν είναι μέλος της ΕΦΕ, ο συνάδελφος Μ. Πάκιας του “Ριζοσπάστη”, ο οποίος έχει ολοκληρώσει την εγγραφή του και στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ.
Δεν καταλαβαίνω σε ποιους αναφέρεται ο κ. Μπετινάκης όταν μιλάει για “παράταξη διευθυντών”, ούτε αντιλαμβάνομαι τα περί ανωνυμίας μελών ή περί ιστοσελίδων. Φαντάζομαι ότι δεν εννοεί τους εκδότες και τους συγγενείς των εκδοτών που κατά καιρούς έχει εγγράψει στις τάξεις της η ΕΣΗΕΑ παρατύπως. Αν θέλει η ΕΣΗΕΑ να κάνει εκκαθάριση του μητρώου της ας ξεκινήσει από αυτούς. Κι αν εσείς, τα μέλη του Δ.Σ, δεν ξέρετε ποιοι είναι, πείτε μου να σας βοηθήσω. Κι όχι να εκβιάζετε 14 φωτορεπόρτερ ότι πριν προλάβουν καλά καλά να μπουν στο σωματείο τους, θα ξεκινήσει από αυτούς η εκκαθάριση του μητρώου.
Ο κ. Μπετινάκης με χαρακτηρίζει στην επιστολή του ως “πρωταγωνιστή του ύποπτου πολέμου ανακοινώσεων κι επιστολών σε προσωπικό επίπεδο με τα δύο μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ (Σόμπολου, Μπετινάκη)”, καθώς κι ότι αρνούμαι ως γραμματέας της ΕΦΕ να επιτρέψω σε όσους φωτορεπόρτερ το επιθυμούν να διαγραφούν από την ΕΦΕ για να μην έχουν πρόβλημα από την ΕΣΗΕΑ. Εγώ “αγαπητέ κύριε” δεν είμαι επαγγελματίας συνδικαλιστής, ούτε διαχωρίζω τους συναδέλφους σε καλούς ή κακούς ανάλογα με το τι ψηφίζουν. Τηρώ κατά γράμμα τις αποφάσεις του Δ.Σ. και το Καταστατικό της ΕΦΕ, το οποίο σαφέστατα ορίζει πως για να χορηγηθεί βεβαίωση διαγραφής που εσείς ζητάτε, πρέπει το μέλος μας να έχει τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες και υποχρεώσεις του. Στην περίπτωση Δε που κάποιος έχει τις προαναφερόμενες προϋποθέσεις, το Δ.Σ. της ΕΦΕ αποφάσισε πως μόλις κλείσει το θέμα της ΕΣΗΕΑ – ΕΔΟΕΑΠ, θα χορηγηθεί αυτή η βεβαίωση εφόσον ακόμη τη χρειάζεται το μέλος μας.
Σε ότι αφορά αυτό που λες, ότι “είμαι πολύ νέος”, το δέχομαι ως φιλοφρόνηση ή ως πιστοποίηση ότι δεν έχω αλτσχάιμερ, που πάει να πει ότι θυμάμαι πολύ καλά που ήμουν στις απεργίες που αναφέρεστε. Όπως και σε όλες τις άλλες κινητοποιήσεις του κλάδου. Κι ενώ δεν ήμουν μέλος της ΕΣΗΕΑ –γιατί αν περιμέναμε από τα μέλη, δεν θα ήταν ούτε εκατό άτομα στις πορείες και τα μαγαζιά θα δούλευαν όλα, ξέρεις εσύ- συμμετείχα ως εργαζόμενος στον τύπο σε όλες τις κινητοποιήσεις, κι εκεί που χρειάστηκε κι ως περιφρούρηση. Επίσης, για τη μεγάλη απεργία που αναφέρεσαι, αν και τότε έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, συμμετείχα με τους συναδέλφους μου που απεργούσαν σε μαγαζί που ο εκδότης κυκλοφορούσε στα γραφεία με το πιστόλι ζωσμένο στο ζωνάρι απειλώντας με απολύσεις όσους συμμετείχαν στην απεργία. Κι αυτοί οι νέοι συνάδελφοι που δεν ήταν μέλη της ΕΣΗΕΑ, η Ένωση δεν τους αγκάλιασε αν κι απείργησαν, γιατί τους εργαζόμενους δημοσιογράφους σ’ αυτό το μαγαζί το τότε Δ.Σ. της Ένωσης τους θεωρούσε “μίασμα”.
Σε ότι αφορά την τελευταία παράγραφό σου, δεν σου απαντώ από σεβασμό στη μνήμη του.
Εν κατακλείδι, είναι η τελευταία φορά που συνδιαλέγομαι μαζί σου (σας) με αυτό τον τρόπο, κι είμαι σίγουρος πως θα βρεθούν άλλα όργανα κι άλλοι θεσμοί να δώσουν λύση στις διεκδικήσεις μου (μας) για ένα αληθινό σωματείο εργαζομένων στον τύπο. Έτσι κι αλλιώς αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμένα ή τους 14 φωτορεπόρτερ, αλλά εκατοντάδες συναδέλφους δημοσιογράφους που είναι εκτός ΕΣΗΕΑ, χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
* Στην περίπτωση που δεν το ξέρεις (λέμε τώρα) η επιστολή σου δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ 27/7/2008, σελ. 28, κάτω αριστερά. Όμως στο ξεκίνημά της έχει προστεθεί το ακόλουθο: “και ξαφνικά η εσωτερική τριβή στους κύκλους της ΕΦΕ (Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας) για το ποιοι πήραν τη δουλειά του Κτηματολογίου (φωτογραφήσεις, αεροφωτογραφήσεις κλπ) επιχειρείται να διοχετευθεί στην ΕΣΗΕΑ μήπως και θολώσουν τα νερά”.
Επειδή εγώ βρώμικα παιχνίδια δεν ξέρω να παίζω, να πληροφορήσω όποιον σχεδίασε αυτό το δημοσίευμα πάνω στην επιστολή σου, ας ξέρει ότι ουδέποτε ούτε εγώ, ούτε κανένας από την ΕΦΕ δεν είχε και δεν έχει καμία ενημέρωση, εμπλοκή ή συναλλαγή με τα περί κτηματολογίου. Αυτή η λάσπη επιστρέφεται στον αποστέλλοντα.
Σπύρος Τσακίρης
Φωτορεπόρτερ
Γ.Γ. ΕΦΕ
Μέλος ΕΣΗΕΑ αρ. μητρώου 5517
Friday, February 8, 2008
"Επισφάλεια και ασφαλιστική απορρύθμιση στα ΜΜΕ
"Επισφάλεια και ασφαλιστική απορρύθμιση στα ΜΜΕ
Η ανάγκη για συνδικαλιστική κάλυψη"
Η ανάγκη για συνδικαλιστική κάλυψη"
Εκδήλωση-Συζήτηση
Στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)
Ομιλητές:
Γιάννης Κουζής
(Επίκουρος καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων,
επιστημονικός συνεργάτης ΓΣΕΕ)
Κώστας Παπαδάκης
(Δικηγόρος)
Γιάννης Ανδρουλιδάκης
(δημοσιογράφος, μέλος Πρωτοβουλίας)
- Δουλεύεις στα ΜΜΕ (με όποια ειδικότητα), αλλά δεν είσαι μέλος καμίας Ένωσης επειδή σε αποκλείει το καταστατικό;
Δεν είμαστε μαζί σου,
είμαστε στην ίδια κατάσταση με σένα
- Είσαι μέλος Ένωσης στο χώρο του Τύπου;
Δείξε έμπρακτα την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή σου.
Δείξε ότι θες να είσαι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση σωματείου μισθωτών στα ΜΜΕ
http://mme-gia-somateio.blogspot.com/
Wednesday, January 30, 2008
Εκει στη Μεσσηνία...
Και να που υπάρχουν και καλές ειδήσεις, κι ας μη περνούν στα πρωτοσέλιδα ή στα δελτία ειδήσεων. Πόσο μάλλον αυτή την εποχή με τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, τη σήψη. Ο λόγος για την τελευταία εξέλιξη στην υπόθεση της Περιοχής Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης Μεσσηνίας, που γεμίζει ελπίδες για να μη περάσει κάθε άλλο παρόμοιο σχέδιο ανά την Ελλάδα: η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο κρίνει αντισυνταγματική τη νομοθετική ρύθμιση για χαρακτηρισμό ως ΠΟΤΑ Μεσσηνίας μια περιοχή χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό.
Η απόφαση αναπτέρωσε το ηθικό όσων αγωνίστηκαν για την υπόθεση –εκεί που πίστευαν όλοι πως είναι πια αργά, τα έργα έχουν αρχίσει- και απέδειξε σε όλο το κόσμο πως δεν υπάρχουν ισχυροί κι ανίσχυροι σε μια δημοκρατία. Απέδειξε στους πολίτες πως μπορούν να εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και πως μπορούν και να κερδίσουν στην αντιπαράθεσή τους με τους ισχυρούς, επιχειρηματίες και κράτος.
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε πως παραβιάζει το Σύνταγμα η νομοθετική ρύθμιση που έδινε τη δυνατότητα χαρακτηρισμού μιας περιοχής, εντός ή εκτός σχεδίου, ως Περιοχή Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης, χωρίς να έχει προηγηθεί χωροταξικός σχεδιασμός. Με την έγκριση και μόνο κάποιων γενικών κατευθύνσεων τουριστικής πολιτικής, χωρίς χωροταξική μελέτη, σε περιοχές με περιβαλλοντικό ενδιαφέρον ιδιαίτερα, αυτό αντιβαίνει στο Σύνταγμα. Αφορμή για την απόφαση αυτή ήταν η προσφυγή ιδιοκτητών ακινήτων στις περιοχές Ρωμανού και Πύλου της Μεσσηνίας, που ζητούσαν να ακυρωθούν οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των ιδιοκτησιών τους. Αυτές τις απαλλοτριώσεις είχαν αποφασίσει οι υπουργοί Οικονομίας και Τουριστικής Ανάπτυξης, υπέρ της επιχείρησης για τη δημιουργία της ΠΟΤΑ.
Μιλάμε για την μεγάλη τουριστική επένδυση, «μύθος» χαρακτηρίστηκε, για τη Μεσσηνία, ύψους 325 εκατ. Ευρώ, η οποία πραγματοποιείται στις περιοχές των δήμων Γαργαλιάνων, Νέστορος, Πύλου και Πεταλιδίου, σε τρία τμήματα έκτασης 1450 στρέμματα το καθένα. Μέσα στις περιοχές αυτές , ο ιστορικός και φυσικός χώρος του όρμου Ναυαρίνου, αρχαιολογικοί χώροι, ο βιότοπος της Λιμνοθάλασσας Γιάλοβας, παραποτάμια και ποτάμια οικοσυστήματα, περιοχές ενταγμένες στο δίκτυο Natura 2000 όπως η Βοιδοκοιλιά. Το σχέδιο κατασκευής και εκμετάλλευσης ΠΟΤΑ ανέλαβε η εταιρεία ΤΕΜΕΣ Α.Ε. συμφερόντων της εφοπλιστικής οικογένειας Βασιλείου Κωνσταντακόπουλου και περιλαμβάνει έξι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, συνεδριακό κέντρο, γήπεδα γκολφ, λίμνες, πισίνες, αθλητικά κέντρα. Θα αναπτυχθεί σε δύο παραλιακές εκτάσεις, με πρόσωπο άνω των χιλίων μέτρων σε παραλία, στον κόλπο της Σφακτηρίας. Επίσης, παραθεριστικές κατοικίες συνολικής επιφάνειας 17.500 τ.μ. στο τμήμα Ρωμανού και 40.000 τ.μ. στην Πύλο. Από το κόστος των 325 εκατ. ευρώ, το 45% το βάζει το κράτος.
Η εταιρεία του εφοπλιστή κ. Βασ. Κωνσταντακόπουλου αρχίζει να αγοράζει γη από τη δεκαετία του 1980, συνεχίζει εντατικά, όπου δεν του πουλάνε καταφέρνει να πάρει απόφαση για αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, και παρουσιάζει το επενδυτικό σχέδιο. Οι εφορίες αρχαιοτήτων εισηγούνται αρνητικά, αλλά το ΚΑΣ αποφασίζει θετικά για την επένδυση. Η τοπική κοινωνία, κόσμος που έχει ανάγκη, τον βλέπει σαν σωτήρα για την ανάπτυξη της περιοχής και για την ανεργία. Ούτε στα έργα δεν πήρε ντόπιους. Οι βουλευτές του νομού και τα περισσότερα κόμματα πείθονται για τη μεγάλη επένδυση. Τροποποιήσεις νομοσχεδίων, όπου η επένδυση σκόνταφτε σε περιβαλλοντικά ή αρχαιολογικά θέματα. Η Κίνηση Πολιτών Μεσσηνίας αντιτίθεται από την αρχή. Το έργο εντάσσεται στο Β΄ ΚΠΣ με 50 δις και το 2001 με ΚΥΑ χαρακτηρίζονται οι περιοχές της ΠΟΤΑ, οριοθετούνται, εγκρίνονται οι χρήσεις γης. Το Β΄ ΚΠΣ τελείωσε χωρίς να αρχίσει το έργο κι εντάχθηκε στο Γ΄ ΚΠΣ με 60 δις. Το χωροταξικό του Σουφλιά έδινε στην εταιρεία τη δυνατότητα για απαλλοτριώσεις εκτάσεων, του δίνει καλύτερο συντελεστή εκμετάλλευσης. Η κύρωση των τεσσάρων επενδυτικών σχεδίων της εταιρείας ΤΕΜΕΣ Α.Ε. για να ξεκινήσει η ΠΟΤΑ Μεσσηνίας έγινε το Μάρτη του 2007 από τη Βουλή, που ψήφισε (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) το σχέδιο νόμου με θέμα την ένταξη στον αναπτυξιακό νόμο του επενδυτικού σχεδίου. Συνασπισμός και ΚΚΕ καταψήφισαν. Σκάνδαλο για τη δημοκρατία μας να περνάνε τροποποιήσεις για χάρη του κ. Κωνσταντακόπουλου, θα πει πολύς κόσμος. Απογοήτευση στο κίνημα, αφού εκτός από τους περιβαλλοντικούς όρους που δεν τηρούνται –κατασπατάληση νερών, προστατευόμενες περιοχές, φυσικό κάλλος- αυτά τα μοντέλα ανάπτυξης απειλούν κι άλλες περιοχές: Νήες Μαγνησίας, Μονή Τοπλού Λασίθι, Έξαρχο Λοκρίδας κ.ά. Μέχρι που ήρθε η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ και κάτι αλλάζει…
Η απόφαση αναπτέρωσε το ηθικό όσων αγωνίστηκαν για την υπόθεση –εκεί που πίστευαν όλοι πως είναι πια αργά, τα έργα έχουν αρχίσει- και απέδειξε σε όλο το κόσμο πως δεν υπάρχουν ισχυροί κι ανίσχυροι σε μια δημοκρατία. Απέδειξε στους πολίτες πως μπορούν να εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και πως μπορούν και να κερδίσουν στην αντιπαράθεσή τους με τους ισχυρούς, επιχειρηματίες και κράτος.
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε πως παραβιάζει το Σύνταγμα η νομοθετική ρύθμιση που έδινε τη δυνατότητα χαρακτηρισμού μιας περιοχής, εντός ή εκτός σχεδίου, ως Περιοχή Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης, χωρίς να έχει προηγηθεί χωροταξικός σχεδιασμός. Με την έγκριση και μόνο κάποιων γενικών κατευθύνσεων τουριστικής πολιτικής, χωρίς χωροταξική μελέτη, σε περιοχές με περιβαλλοντικό ενδιαφέρον ιδιαίτερα, αυτό αντιβαίνει στο Σύνταγμα. Αφορμή για την απόφαση αυτή ήταν η προσφυγή ιδιοκτητών ακινήτων στις περιοχές Ρωμανού και Πύλου της Μεσσηνίας, που ζητούσαν να ακυρωθούν οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των ιδιοκτησιών τους. Αυτές τις απαλλοτριώσεις είχαν αποφασίσει οι υπουργοί Οικονομίας και Τουριστικής Ανάπτυξης, υπέρ της επιχείρησης για τη δημιουργία της ΠΟΤΑ.
Μιλάμε για την μεγάλη τουριστική επένδυση, «μύθος» χαρακτηρίστηκε, για τη Μεσσηνία, ύψους 325 εκατ. Ευρώ, η οποία πραγματοποιείται στις περιοχές των δήμων Γαργαλιάνων, Νέστορος, Πύλου και Πεταλιδίου, σε τρία τμήματα έκτασης 1450 στρέμματα το καθένα. Μέσα στις περιοχές αυτές , ο ιστορικός και φυσικός χώρος του όρμου Ναυαρίνου, αρχαιολογικοί χώροι, ο βιότοπος της Λιμνοθάλασσας Γιάλοβας, παραποτάμια και ποτάμια οικοσυστήματα, περιοχές ενταγμένες στο δίκτυο Natura 2000 όπως η Βοιδοκοιλιά. Το σχέδιο κατασκευής και εκμετάλλευσης ΠΟΤΑ ανέλαβε η εταιρεία ΤΕΜΕΣ Α.Ε. συμφερόντων της εφοπλιστικής οικογένειας Βασιλείου Κωνσταντακόπουλου και περιλαμβάνει έξι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, συνεδριακό κέντρο, γήπεδα γκολφ, λίμνες, πισίνες, αθλητικά κέντρα. Θα αναπτυχθεί σε δύο παραλιακές εκτάσεις, με πρόσωπο άνω των χιλίων μέτρων σε παραλία, στον κόλπο της Σφακτηρίας. Επίσης, παραθεριστικές κατοικίες συνολικής επιφάνειας 17.500 τ.μ. στο τμήμα Ρωμανού και 40.000 τ.μ. στην Πύλο. Από το κόστος των 325 εκατ. ευρώ, το 45% το βάζει το κράτος.
Η εταιρεία του εφοπλιστή κ. Βασ. Κωνσταντακόπουλου αρχίζει να αγοράζει γη από τη δεκαετία του 1980, συνεχίζει εντατικά, όπου δεν του πουλάνε καταφέρνει να πάρει απόφαση για αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, και παρουσιάζει το επενδυτικό σχέδιο. Οι εφορίες αρχαιοτήτων εισηγούνται αρνητικά, αλλά το ΚΑΣ αποφασίζει θετικά για την επένδυση. Η τοπική κοινωνία, κόσμος που έχει ανάγκη, τον βλέπει σαν σωτήρα για την ανάπτυξη της περιοχής και για την ανεργία. Ούτε στα έργα δεν πήρε ντόπιους. Οι βουλευτές του νομού και τα περισσότερα κόμματα πείθονται για τη μεγάλη επένδυση. Τροποποιήσεις νομοσχεδίων, όπου η επένδυση σκόνταφτε σε περιβαλλοντικά ή αρχαιολογικά θέματα. Η Κίνηση Πολιτών Μεσσηνίας αντιτίθεται από την αρχή. Το έργο εντάσσεται στο Β΄ ΚΠΣ με 50 δις και το 2001 με ΚΥΑ χαρακτηρίζονται οι περιοχές της ΠΟΤΑ, οριοθετούνται, εγκρίνονται οι χρήσεις γης. Το Β΄ ΚΠΣ τελείωσε χωρίς να αρχίσει το έργο κι εντάχθηκε στο Γ΄ ΚΠΣ με 60 δις. Το χωροταξικό του Σουφλιά έδινε στην εταιρεία τη δυνατότητα για απαλλοτριώσεις εκτάσεων, του δίνει καλύτερο συντελεστή εκμετάλλευσης. Η κύρωση των τεσσάρων επενδυτικών σχεδίων της εταιρείας ΤΕΜΕΣ Α.Ε. για να ξεκινήσει η ΠΟΤΑ Μεσσηνίας έγινε το Μάρτη του 2007 από τη Βουλή, που ψήφισε (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) το σχέδιο νόμου με θέμα την ένταξη στον αναπτυξιακό νόμο του επενδυτικού σχεδίου. Συνασπισμός και ΚΚΕ καταψήφισαν. Σκάνδαλο για τη δημοκρατία μας να περνάνε τροποποιήσεις για χάρη του κ. Κωνσταντακόπουλου, θα πει πολύς κόσμος. Απογοήτευση στο κίνημα, αφού εκτός από τους περιβαλλοντικούς όρους που δεν τηρούνται –κατασπατάληση νερών, προστατευόμενες περιοχές, φυσικό κάλλος- αυτά τα μοντέλα ανάπτυξης απειλούν κι άλλες περιοχές: Νήες Μαγνησίας, Μονή Τοπλού Λασίθι, Έξαρχο Λοκρίδας κ.ά. Μέχρι που ήρθε η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ και κάτι αλλάζει…
Οι υπάλληλοι του Δήμου Ραχών Ικαρίας αρνούνται την αργία για το θάνατο του Χριστόδουλου
Με την παρακάτω λιτή αλλά περιεκτική ανακοίνωση οι υπάλληλοι του Δήμου Ραχών Ικαρίας αρνούνται την αυριανή αργία λόγω του θανάτου του αρχιεπισκόπου της Ορθόδοξης Εκλλησίας, Χριστόδουλου:
ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΑΧΩΝ ΙΚΑΡΙΑΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΥΠ’ ΑΡ. 5811/29-1-08 ΕΓΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΕΞΗΣ:
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΛΟΓΟ ΑΡΓΙΑΣ.
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΑΧΩΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΙΣ 31-1-2008
Με την παρακάτω λιτή αλλά περιεκτική ανακοίνωση οι υπάλληλοι του Δήμου Ραχών Ικαρίας αρνούνται την αυριανή αργία λόγω του θανάτου του αρχιεπισκόπου της Ορθόδοξης Εκλλησίας, Χριστόδουλου:
ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΑΧΩΝ ΙΚΑΡΙΑΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΥΠ’ ΑΡ. 5811/29-1-08 ΕΓΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΕΞΗΣ:
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΛΟΓΟ ΑΡΓΙΑΣ.
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΑΧΩΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΙΣ 31-1-2008
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ
ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
ΠΕΜΠΤΗ 31 ιΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2008 ΣΤΙΣ 8.00 μ.μ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗς ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΚΟΕ, ΔΕΡΒΕΝΙΩΝ 50 ΚΑΙ ΕΜΜΑΝ. ΜΠΕΝΑΚΗ, ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ. ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ, Ο ΧΩΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ, ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.
ΠΕΜΠΤΗ 31 ιΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2008 ΣΤΙΣ 8.00 μ.μ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗς ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΚΟΕ, ΔΕΡΒΕΝΙΩΝ 50 ΚΑΙ ΕΜΜΑΝ. ΜΠΕΝΑΚΗ, ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ. ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ, Ο ΧΩΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ, ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.
Saturday, January 5, 2008
Thursday, December 20, 2007
ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ
Ενωμένος αγώνας στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ για την ανατροπή των αντιλαϊκών ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων
Εμείς, οι δημοσιογράφοι, συντάκτες, τεχνικοί, φωτογράφοι κ.ά. ειδικότητες που έχουν αποκλειστεί από τα συνδικάτα και τα ταμεία τους λόγω της διασπαστικής πρακτικής των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών του κλάδου, κατεβαίνουμε στον αγώνα της απεργίας για το ασφαλιστικό μαζί με τους φυσικούς μας συμμάχους, τους συναδέλφους μας.
Σε μια περίοδο που το σύνολο των εργαζομένων της χώρας διατρανώνει μαζικά την αντίθεσή του στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων που εναλλάσσονται στην εξουσία τα τελευταία χρόνια, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι το κάνουμε χωρίς καμία συνδικαλιστική κάλυψη, στηριζόμενοι μόνο στην αλληλεγγύη των συναγωνιστών συναδέλφων μας – μελών των Ενώσεων.
Καταγγέλλουμε την αδράνεια των Ενώσεων του Τύπου να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών και τη συνέργειά τους με την εργοδοσία στην προ πολλού κραταιά απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στον κλάδο.
Προχωράμε άμεσα -με την εκπεφρασμένη στήριξη των προοδευτικών μελών των υπαρχουσών ενώσεων- στη σύσταση Σωματείου για να αγωνιστούμε συλλογικά ώστε να διασφαλίσουμε τα εργασιακά – οικονομικά – ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματά μας. Δεν είμαστε διασπαστές, τη διάσπαση την έχει επιβάλλει εις βάρος μας η ίδια η ΕΣΗΕΑ.
Θέτουμε άμεσα, στην ίδια λογική, ζήτημα σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά του Τύπου και των ΜΜΕ σύστασης επιχειρησιακών σωματείων, ώστε οι δημοσιογράφοι μαζί με διοικητικούς υπαλλήλους, τεχνικούς, κλητήρες, καθαρίστριες, δηλαδή το σύνολο των εργαζομένων, να αγωνιστούν για την προάσπιση των κοινών τους συμφερόντων, χωρίς αποκλεισμούς.
Καλούμε όλους τους συναδέλφους κάθε ειδικότητας, οι οποίοι αποκλείονται από τα υπάρχοντα σωματεία με γελοίες δικαιολογίες να γραφτούν στο υπό σύσταση κλαδικό Σωματείο, ώστε να σταματήσει ο εκβιασμός και η τρομοκρατία. Η δουλειά δεν είναι χόμπι και οι εργαζόμενοι δεν ΑΥΤΟαπασχολούνται, έχουν εργοδότες. Το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δεν είναι ταμεία του κλάδου και η εισφοροδιαφυγή με τα «μαύρα» επιβάλλεται από την εργοδοσία, δεν επιλέγεται. Τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που απασχολούν προσωπικό δεν τις στήνουν ερασιτέχνες, αλλά δημοσιογραφικοί κολοσσοί και επιχειρηματίες. Οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ ύστερα από 15 και 20 χρόνια στα κανάλια δεν καλύπτουν έκτακτες ανάγκες. Οι εργολάβοι των στούντιο πουλάνε δημοσιογραφική ύλη. Οι –εκτός μισθολογίου- καμεραμάν που τρώνε ξύλο στις πορείες βρίσκονται στον «αέρα». Οι αιτήσεις εγγραφής στην ΕΣΗΕΑ των μισθωτών φωτογράφων δεν προωθήθηκαν καν στο Διοικητικό της Συμβούλιο.
Όλοι οι επισφαλώς εργαζόμενοι στον Τύπο και στα ΜΜΕ σε Σωματείο Τώρα!
Απεργία Τετάρτη 19 Δεκέμβρη 2007, συγκέντρωση 11 πμ στα Προπύλαια
Πρωτοβουλία εργαζομένων στο χώρο του Τύπου
και των ΜΜΕ
για τη σύσταση Σωματείου
http://mme-gia-somateio.blogspot.co
Εμείς, οι δημοσιογράφοι, συντάκτες, τεχνικοί, φωτογράφοι κ.ά. ειδικότητες που έχουν αποκλειστεί από τα συνδικάτα και τα ταμεία τους λόγω της διασπαστικής πρακτικής των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών του κλάδου, κατεβαίνουμε στον αγώνα της απεργίας για το ασφαλιστικό μαζί με τους φυσικούς μας συμμάχους, τους συναδέλφους μας.
Σε μια περίοδο που το σύνολο των εργαζομένων της χώρας διατρανώνει μαζικά την αντίθεσή του στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων που εναλλάσσονται στην εξουσία τα τελευταία χρόνια, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι το κάνουμε χωρίς καμία συνδικαλιστική κάλυψη, στηριζόμενοι μόνο στην αλληλεγγύη των συναγωνιστών συναδέλφων μας – μελών των Ενώσεων.
Καταγγέλλουμε την αδράνεια των Ενώσεων του Τύπου να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών και τη συνέργειά τους με την εργοδοσία στην προ πολλού κραταιά απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στον κλάδο.
Προχωράμε άμεσα -με την εκπεφρασμένη στήριξη των προοδευτικών μελών των υπαρχουσών ενώσεων- στη σύσταση Σωματείου για να αγωνιστούμε συλλογικά ώστε να διασφαλίσουμε τα εργασιακά – οικονομικά – ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματά μας. Δεν είμαστε διασπαστές, τη διάσπαση την έχει επιβάλλει εις βάρος μας η ίδια η ΕΣΗΕΑ.
Θέτουμε άμεσα, στην ίδια λογική, ζήτημα σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά του Τύπου και των ΜΜΕ σύστασης επιχειρησιακών σωματείων, ώστε οι δημοσιογράφοι μαζί με διοικητικούς υπαλλήλους, τεχνικούς, κλητήρες, καθαρίστριες, δηλαδή το σύνολο των εργαζομένων, να αγωνιστούν για την προάσπιση των κοινών τους συμφερόντων, χωρίς αποκλεισμούς.
Καλούμε όλους τους συναδέλφους κάθε ειδικότητας, οι οποίοι αποκλείονται από τα υπάρχοντα σωματεία με γελοίες δικαιολογίες να γραφτούν στο υπό σύσταση κλαδικό Σωματείο, ώστε να σταματήσει ο εκβιασμός και η τρομοκρατία. Η δουλειά δεν είναι χόμπι και οι εργαζόμενοι δεν ΑΥΤΟαπασχολούνται, έχουν εργοδότες. Το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ δεν είναι ταμεία του κλάδου και η εισφοροδιαφυγή με τα «μαύρα» επιβάλλεται από την εργοδοσία, δεν επιλέγεται. Τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που απασχολούν προσωπικό δεν τις στήνουν ερασιτέχνες, αλλά δημοσιογραφικοί κολοσσοί και επιχειρηματίες. Οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ ύστερα από 15 και 20 χρόνια στα κανάλια δεν καλύπτουν έκτακτες ανάγκες. Οι εργολάβοι των στούντιο πουλάνε δημοσιογραφική ύλη. Οι –εκτός μισθολογίου- καμεραμάν που τρώνε ξύλο στις πορείες βρίσκονται στον «αέρα». Οι αιτήσεις εγγραφής στην ΕΣΗΕΑ των μισθωτών φωτογράφων δεν προωθήθηκαν καν στο Διοικητικό της Συμβούλιο.
Όλοι οι επισφαλώς εργαζόμενοι στον Τύπο και στα ΜΜΕ σε Σωματείο Τώρα!
Απεργία Τετάρτη 19 Δεκέμβρη 2007, συγκέντρωση 11 πμ στα Προπύλαια
Πρωτοβουλία εργαζομένων στο χώρο του Τύπου
και των ΜΜΕ
για τη σύσταση Σωματείου
http://mme-gia-somateio.blogspot.co
Sunday, December 2, 2007
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΔΙΛΑΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ
Πρωτοβουλία Εργαζομένων στον Τύπο και στα ΜΜΕ
με Αναγκαστική Υπαγωγή στο Δελτίο Παροχής (Δ.Π.Υ.)
για τη Δημιουργία Σωματείου
Χιλιάδες εργαζόμενοι στο χώρο του Τύπου τα τελευταία χρόνια εξαναγκάζονται από την εργοδοσία να δουλεύουν με Δ.Π.Υ. ως δήθεν ελεύθεροι επαγγελματίες. Αν και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εκάστοτε επιχείρησης, εκείνη τους αρνείται την ένταξή τους στο μισθολόγιο. Η δε πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιμένει να τους αγνοεί.
Η αναγκαστική «ελεύθερη» σχέση εργασίας με Δ.Π.Υ. σημαίνει:
-Την υπαγωγή στο ΤΕΒΕ, με υπέρογκα ασφαλιστικά έξοδα, που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους, τα οποία αναπροσαρμόζονται ετησίως ασχέτως του ύψους των εισοδημάτων.
-Τον αποκλεισμό από την ΕΣΗΕΑ, αφού το καταστατικό ορίζει ως προϋπόθεση της εγγραφής στην Ένωση την ένταξη στο μισθολόγιο και την υπαγωγή στο ΤΣΠΕΑΘ.
-Την απουσία οποιασδήποτε συνδικαλιστικής κάλυψης και την αδυναμία συλλογικής διαπραγμάτευσης δικαιωμάτων.
Το κομμάτι των συναδέλφων-μελών της ΕΣΗΕΑ που αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό τόσο για τα δικά μας, όσο και για τα δικά του εργασιακά-οικονομικά και ασφαλιστικά δικαιώματα δεν έχει δυστυχώς κατορθώσει να ανατρέψει τους συσχετισμούς στο Δ.Σ. της Ένωσης ώστε να αλλάξει το καταστατικό και να επιλυθεί το ζωτικό ζήτημα της ένταξής μας στον κλάδο. Δεν έχει καν κατορθώσει να επιβάλλει την τήρηση του, οριζόμενου από το καταστατικό, χρόνου μαθητείας και υποχρεωτικής ένταξης στο μισθολόγιο αφήνοντας τους εργαζόμενους στο έλεος της εργοδοσίας.
Η εργασία μας απαξιώνεται και κοστολογείται κατά το δοκούν. Οι αυξήσεις των εισφορών του ΤΕΒΕ μας εξωθούν στο κυνήγι των όποιων συνεργασιών με το κομμάτι. Οι εργοδότες μας χρησιμοποιούν για να μην ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας στον κλάδο. Οι εισφορές μας βγαίνουν από την τσέπη μας για να καταλήξουν σε άλλο ασφαλιστικό Ταμείο από εκείνο που θα έπρεπε. Μας πετάνε όποτε θέλουν, απλώς σταματώντας να δημοσιεύουν τη δουλειά μας, ειδικά όταν αρχίζουμε να στοιχειοθετούμε δικαίωμα νομικής προσφυγής για τη μετατροπή της εργασιακής σχέσης σε σχέση μισθωτού αορίστου χρόνου, ή αναπτύσσουμε συνδικαλιστική δράση. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά τι χάνουμε τόσο εμείς, όσο και ολόκληρος ο κλάδος από την κατάσταση που μας έχει επιβληθεί.
Η πρωτοβουλία αυτή απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο και τα ΜΜΕ με Δ.Π.Υ. που:
-δεν επέλεξαν την εργασιακή σχέση με το δελτίο παροχής αλλά τους επιβλήθηκε,
-δεν είναι ενταγμένοι σε κανένα μισθολόγιο επιχείρησης του Τύπου,
-η δημοσιογραφία είναι η κύρια επαγγελματική τους δραστηριότητα
-επιθυμούν την ένταξή τους στο μισθολόγιο της επιχείρησης στην οποία εργάζονται,
-επιθυμούν την ένταξή τους στο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου τους
αλλά και στους συναδέλφους που, χωρίς να βρίσκονται στη θέση μας, επιθυμούν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους και να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της κατάστασης.
Δεδομένου ότι η εργοδοσία και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία μας στερούν τα δικαιώματά μας θεωρούμε επιβεβλημένο να συγκροτηθούμε ως ξεχωριστό σώμα με απώτερη-άμεση προοπτική τη δημιουργία σωματείου που θα αγωνιστεί για την απόδοση των δικαιωμάτων μας και την αναγνώριση της δημοσιογραφικής μας οντότητας.
ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 10/12/2007, στις 7 μ.μ. ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ 3ου ΟΡΟΦΟΥ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977238673, 6934245943
http://mme-gia-somateio.blogspot.com
με Αναγκαστική Υπαγωγή στο Δελτίο Παροχής (Δ.Π.Υ.)
για τη Δημιουργία Σωματείου
Χιλιάδες εργαζόμενοι στο χώρο του Τύπου τα τελευταία χρόνια εξαναγκάζονται από την εργοδοσία να δουλεύουν με Δ.Π.Υ. ως δήθεν ελεύθεροι επαγγελματίες. Αν και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εκάστοτε επιχείρησης, εκείνη τους αρνείται την ένταξή τους στο μισθολόγιο. Η δε πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιμένει να τους αγνοεί.
Η αναγκαστική «ελεύθερη» σχέση εργασίας με Δ.Π.Υ. σημαίνει:
-Την υπαγωγή στο ΤΕΒΕ, με υπέρογκα ασφαλιστικά έξοδα, που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους, τα οποία αναπροσαρμόζονται ετησίως ασχέτως του ύψους των εισοδημάτων.
-Τον αποκλεισμό από την ΕΣΗΕΑ, αφού το καταστατικό ορίζει ως προϋπόθεση της εγγραφής στην Ένωση την ένταξη στο μισθολόγιο και την υπαγωγή στο ΤΣΠΕΑΘ.
-Την απουσία οποιασδήποτε συνδικαλιστικής κάλυψης και την αδυναμία συλλογικής διαπραγμάτευσης δικαιωμάτων.
Το κομμάτι των συναδέλφων-μελών της ΕΣΗΕΑ που αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό τόσο για τα δικά μας, όσο και για τα δικά του εργασιακά-οικονομικά και ασφαλιστικά δικαιώματα δεν έχει δυστυχώς κατορθώσει να ανατρέψει τους συσχετισμούς στο Δ.Σ. της Ένωσης ώστε να αλλάξει το καταστατικό και να επιλυθεί το ζωτικό ζήτημα της ένταξής μας στον κλάδο. Δεν έχει καν κατορθώσει να επιβάλλει την τήρηση του, οριζόμενου από το καταστατικό, χρόνου μαθητείας και υποχρεωτικής ένταξης στο μισθολόγιο αφήνοντας τους εργαζόμενους στο έλεος της εργοδοσίας.
Η εργασία μας απαξιώνεται και κοστολογείται κατά το δοκούν. Οι αυξήσεις των εισφορών του ΤΕΒΕ μας εξωθούν στο κυνήγι των όποιων συνεργασιών με το κομμάτι. Οι εργοδότες μας χρησιμοποιούν για να μην ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας στον κλάδο. Οι εισφορές μας βγαίνουν από την τσέπη μας για να καταλήξουν σε άλλο ασφαλιστικό Ταμείο από εκείνο που θα έπρεπε. Μας πετάνε όποτε θέλουν, απλώς σταματώντας να δημοσιεύουν τη δουλειά μας, ειδικά όταν αρχίζουμε να στοιχειοθετούμε δικαίωμα νομικής προσφυγής για τη μετατροπή της εργασιακής σχέσης σε σχέση μισθωτού αορίστου χρόνου, ή αναπτύσσουμε συνδικαλιστική δράση. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά τι χάνουμε τόσο εμείς, όσο και ολόκληρος ο κλάδος από την κατάσταση που μας έχει επιβληθεί.
Η πρωτοβουλία αυτή απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο και τα ΜΜΕ με Δ.Π.Υ. που:
-δεν επέλεξαν την εργασιακή σχέση με το δελτίο παροχής αλλά τους επιβλήθηκε,
-δεν είναι ενταγμένοι σε κανένα μισθολόγιο επιχείρησης του Τύπου,
-η δημοσιογραφία είναι η κύρια επαγγελματική τους δραστηριότητα
-επιθυμούν την ένταξή τους στο μισθολόγιο της επιχείρησης στην οποία εργάζονται,
-επιθυμούν την ένταξή τους στο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου τους
αλλά και στους συναδέλφους που, χωρίς να βρίσκονται στη θέση μας, επιθυμούν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους και να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της κατάστασης.
Δεδομένου ότι η εργοδοσία και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία μας στερούν τα δικαιώματά μας θεωρούμε επιβεβλημένο να συγκροτηθούμε ως ξεχωριστό σώμα με απώτερη-άμεση προοπτική τη δημιουργία σωματείου που θα αγωνιστεί για την απόδοση των δικαιωμάτων μας και την αναγνώριση της δημοσιογραφικής μας οντότητας.
ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 10/12/2007, στις 7 μ.μ. ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ 3ου ΟΡΟΦΟΥ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977238673, 6934245943
http://mme-gia-somateio.blogspot.com
Thursday, November 8, 2007
ΖΩΝΙΑΝΑ, ΛΙΒΑΔΙΑ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΑΚΗΣ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΝΤΑΡΟ.ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ YOUTUBE ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ
http://www.youtube.com/watch?v
http://www.youtube.com/watch?v=5sjo51fTG5c=P6Q-sxMbkS8
http://www.youtube.com/watch?v=E27DbODOEbU
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΚΡΗΤΗ. ΟΙ ΛΕΒΕΝΤΟΜ....ΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ ΤΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ...
ΚΥΡΙΑΚΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ ακουστε
http://www.youtube.com/watch?v
http://www.youtube.com/watch?v=5sjo51fTG5c=P6Q-sxMbkS8
http://www.youtube.com/watch?v=E27DbODOEbU
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΚΡΗΤΗ. ΟΙ ΛΕΒΕΝΤΟΜ....ΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ ΤΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ...
|
Saturday, October 27, 2007
Η ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡOΠΗ ΑΠΟΚΤΑ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΝΟΗΜΑ
Η υπόθεση της εκτροπής του Αχελώου και η εξόφθαλμη πολιτική και οικονομική της διάσταση έχει ευαισθητοποιήσει ένα πλήθος πολιτών που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και τις συνελεύσεις της Πανελλαδικής Κίνησης. Η κλιμάκωση του αγώνα στοχεύει στη βαθιά κοινωνικοποίηση του ζητήματος αλλά και όλων των περιβαλλοντικών ζητημάτων με κεντρική αναφορά της νέας φάσης κινητοποιήσεων την ολομέλεια του Σ.τ.Ε. που συνεδριάζει στις 2 Νοεμβρίου.
Η Πανελλαδική Κίνηση διοργανώνει εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα με αποκορύφωμα τη διαδήλωση από τα Προπύλαια στο Σ.τ.Ε. την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου την ώρα που θα συνεδριάζει για την εκτροπή στις 12 το μεσημέρι
Η υπόθεση της εκτροπής του Αχελώου και η εξόφθαλμη πολιτική και οικονομική της διάσταση έχει ευαισθητοποιήσει ένα πλήθος πολιτών που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και τις συνελεύσεις της Πανελλαδικής Κίνησης. Η κλιμάκωση του αγώνα στοχεύει στη βαθιά κοινωνικοποίηση του ζητήματος αλλά και όλων των περιβαλλοντικών ζητημάτων με κεντρική αναφορά της νέας φάσης κινητοποιήσεων την ολομέλεια του Σ.τ.Ε. που συνεδριάζει στις 2 Νοεμβρίου.
Η Πανελλαδική Κίνηση διοργανώνει εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα με αποκορύφωμα τη διαδήλωση από τα Προπύλαια στο Σ.τ.Ε. την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου την ώρα που θα συνεδριάζει για την εκτροπή στις 12 το μεσημέρι
Monday, October 22, 2007
ΠΑΡΙΣΙ, πρώτη ανάμνηση
ΠΑΡΙΣΙ, καλοκαίρι 2007 και βροχή. Η φωτογραφική μηχανή απορρυθμισμένη, δείχνει ημερομηνία αγοράς. Δεν πειράζει. η νύχτα αυτή είναι 7 Ιουλίου 2007. Θερμοκρασία 17 βαθμούς κελσίου, όταν η Αθήνα καιγόταν από τον καύσωνα.Το απόγευμα, πριν πλησιάσει ο ήλιος στη δύση, ξεκινήσαμε άκρη άκρη στο ποτάμι προς το Τροκαντερό. Μετά το Λούβρο και τον Κήπο του Κεραμεικού, είναι τα παλάτια, το Γκραν και το Πτι Παλέ. Εδώ διασχίζουμε τη γέφυρα Κονκόρντ για να βρεθούμε από την αριστερή όχθη, από την Εσπλανάντ ντεζ Ενβαλίντ και το Μέγαρο των Απομάχων.
Ακριβώς στο ηλιοβασίλεμα, φτάσαμε στο Τροκαντερό. Μπροστά μας ο Πύργος Άιφελ και το Πεδίο του Άρεως. Στρατιώτες σε πλήρη εξάρτηση φυλάνε την περιοχή. Εκατοντάδες τουρίστες, οι περισσότεροι γιαπωνέζοι, στέκονται υπομονετικά στην ουρά για να ανέβουν με το ασανσέρ σε κάποιο από τα τρία επίπεδα του ύψους 320 μέτρα Πύργου.
Ούτε ένας παριζιάνος μεταξύ αυτών που περιμένουν να ανέβουν. Σνομπάρουν τον Πύργο, πάντα τον σνόμπαραν. Αφού ο Γκι ντε Μοπασάν πήγαινε τακτικά στο καλό και ιστορικό ρεστοράν Ζυλ Βερν στο δεύτερο επίπεδο του Πύργου γιατί –όπως έλεγε- ήταν το μόνο σημείο της πόλης απ’ όπου ευτυχώς δεν τον έβλεπε.Όπως και να’ χει, ο κατασκευασμένος το 1887 από χυτοσίδηρο Πύργος του Άιφελ, είναι κομμάτι της γαλλικής ιστορίας και τέχνης κι εθνικό σύμβολο. Μάλιστα, αν περάσεις το ποτάμι από τη γέφυρα της Ιένα και τους κήπους του Τροκαντερό, μπροστά στο Παλέ ντε Σαγιό, εδώ στην πλατεία Βαρσοβίας, θα έχεις την καλύτερη θέα. Μπροστά σου τα σιντριβάνια και οι συμμετρικοί, περιποιημένοι κήποι, στο βάθος ο Πύργος του Άιφελ και πίσω του καταπράσινο το πάρκο του Πεδίου Άρεως. Το σούρουπο του πάει πολύ, όλα αυτά τα χρώματα τα πορφυρά και μενεξεδιά. Η νύχτα ακόμη περισσότερο, το μπλε του κοβαλτίου και τα σταθερά φώτα. Όχι τα άλλα που αναβοσβήνουν και τον κάνουν να μοιάζει με χριστουγεννιάτικο δέντρο. Από την πλατεία του Τροκαντερό, από ένα γωνιακό καφέ, απόλαυσε το κρασί σου ενώ βλέπεις πανοραμικά, όλη τη πόλη στα πόδια σου. Ο Σηκουάνας χάθηκε μες τη νύχτα, το Παρίσι φωτίστηκε.
Saturday, October 20, 2007
ΠΑΙΔΕΙΑ
Άρχισε νέος κύκλος κινητοποιήσεων για την παιδεία ή συνεχίζονται οι προηγούμενες; Υπομονή, έρχεται το Ασφαλιστικό που μάλλον προηγείται.
Friday, October 19, 2007
Thursday, October 18, 2007
ΕΒΡΟΣ
ΕΒΡΟΣ- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, πριν την ανατολή του ήλιου, στο βάθος η Τουρκία και το Θρακικό πέλαγος.
Subscribe to:
Posts (Atom)